Η Θεοσοφική Διδασκαλία: Οι Θεμελιώδεις Αρχές της Μυστικής Δοξασίας

 

 Μία περίληψη των θεμελιωδών Ιδεών της Θεοσοφικής Διδασκαλίας όπως καταγράφηκαν από την Έλενα Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ στα βιβλία της, Μυστική Δοξασία και Αποκαλυμμένη Ίσις

  Η Αχρονη Θεοσοφία, η Σοφία-Θρησκεία, όντας ο πυρήνας της υπερβατικής αλλά και της φυσικής ζωής, υπήρξε ανέκαθεν η αφετηρία των θρησκειών, των φιλοσοφιών, της μύησης, των γραμμάτων και του πολιτισμού για την ανθρωπότητα. Πρόκειται για τη μυστική θεώρηση της φύσης και της ανθρώπινης ζωής που θεμελιώνεται πάνω στις μαρτυρίες των Διδασκάλων της Σοφίας και των Μυστών, οι οποίες δεν αλληλοαναιρούνται αλλά αλληλοσυμπληρώνονται. 

Από τον πυρήνα της Άχρονης Θεοσοφίας αντλούν οι Μύστες, κάθε φορά μια όψη της,- ανάλογα με τις ανάγκες των καιρών - την οποία παρουσιάζουν στην ανθρωπότητα με σκοπό την ηθική ανασυγκρότηση και επομένως την πνευματική της πρόοδο. Στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, από τα αρχεία της μυστικής παράδοσης ανασύρθηκε μια όψη της Αιώνιας Σοφίας, που εμφανίστηκε στον κόσμο ως Θεοσοφία, ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε από την ιδρύτρια του Θεοσοφικού Κινήματος, την Έλενα Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ. 

Πρόκειται για  την εσωτερική διδασκαλία που αναφέρεται στους  Συμπαντικούς Νόμους και τους νόμους της Φύσης, δίνει εξηγήσεις και απαντήσεις στον σύγχρονο άνθρωπο για την εσωτερική αόρατη ζωή και τον υπαρξιακό σκοπό, του δίνει  ιδανικά και αρχέτυπα για να πορεύεται στην καθημερινότητά του και του υποδεικνύει την ατραπό της πνευματικής του ανέλιξης. Η διδασκαλία αποκαλύπτοντας μια εσωτερική γνώση, μπορεί να μεταστρέψει την υλιστική πορεία του ανθρώπου και να του δώσει έρεισμα για μεταφυσική έρευνα και μελέτη. Δέχεται ότι η Ζωή προέρχεται από έναν Μοναδικό Πυρήνα και απ'αυτή τη θεμελιώδη θέση προκύπτει η θεοσοφική ηθική, που είναι ενότητα και αδελφότητα όλων των εκδηλωμένων και είναι προτρεπτική για κάθε είδος συναδέλφωσης και συνεργασίας, αλληλεγγύης και θυσίας, ενώ γίνεται απαγορευτική για κάθε εγωιστική εκδήλωση, ανταγωνισμό και δογματισμό.

Η Σύγχρονη Θεοσοφία αποκάλυψε επίσης ένα τμήμα της απόκρυφης ιστορίας της ανθρωπότητας και του πλανήτη. Αφορά στις ανθρώπινες Μονάδες και τον τρόπο μέσω του οποίου εκπαιδεύονται και εξελίσσονται προοδευτικά πάνω σε διαφορετικές σφαίρες ζωής. Ο σχηματισμός της ζωής  στον πλανήτη μας, οι νόμοι και τα Όντα που πρωτοστατούν στον σχηματισμό, οι αρχές του Κόσμου και κατά συνέπεια του ανθρώπου, η αιτία της γένεσης και του θανάτου, η διαδικασία της μεταθανάτιας ζωής, ο τρόπος επικοινωνίας με τον Ανώτερο Εαυτό, η σχέση του ανθρώπου με τους Πνευματικούς Πατέρες και Εκπαιδευτές του,   και όλα όσα αφορούν την εσωτερική όψη της ζωής, παρουσιάστηκαν στη Δύση από τη Σύγχρονη Θεοσοφία.

Κατά τη Θεοσοφία, η εκδηλωμένη Ζωή είναι ένα κύμα Μονάδων που πηγάζει από την καρδιά του Εκδηλωμένου Λόγου. Αυτές διασπώμενες μέσα στον Χώρο, καθεμία καταλαμβάνοντας τη θέση που της ανήκει στην εξελικτική κλίμακα και σχηματίζοντας ομάδες μαζί με άλλες όμοιές της, πορεύεται την ατραπό της ατομικής της εμπειρίας υπό την καθοδήγηση των πιο εξελιγμένων πνευματικά Οντοτήτων και κάτω από περιορισμούς που της θέτει ο νόμος του κάρμα και της επαναγέννησης. Σκοπός της ατομικής ζωής είναι η ανάπτυξη των εγγενών δυνατοτήτων της Μονάδας μέσω διαφορετικών ειδών ζωής, η ανάγκη της ατομικής εμπειρίας για την κατάκτηση της γνώσης-σοφίας  μέσω όλων των όψεων του Θείου Ιδεατού και η πνευματική της τελειοποίηση.

Η έννοια "οικουμενικότητα" συνάδει με τη θεοσοφική άποψη και ηθική των πραγμάτων. Σαν ένα κύμα κατέκλυσε τη γη μέσα στα τελευταία χρόνια,(1875- 2017) προτρέποντας τη συνύπαρξη λαών και θρησκειών, την υπέρβαση ιδεολογικών, θρησκευτικών και οικονομικών διαφορών της  ανθρωπότητας.

Όπως προαναφέρθηκε, η σύγχρονη διδασκαλία εμφανίστηκε στο τέλος του 19ου αιώνα (1870-1891). Μέσω της αγγελιαφόρου της Απόκρυφης Ιεραρχίας, την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, εξαγγέλθηκε η σπουδαία εσωτερική διδασκαλία, η οποία επηρέασε και εξακολουθεί να επηρεάζει την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της. 

Η Μυστική Δοξασία

Η «Μυστική Δοξασία» είναι το δίτομο έργο γραμμένο από την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ,που εκδόθηκε το 1888. Πρόκειται για την εσωτερική διδασκαλία που γράφτηκε υπό την καθοδήγηση και επίβλεψη των Διδασκάλων της Σοφίας, Μορύα και Κουτχούμι. Αναφέρεται στις αρχές και τους νόμους του σύμπαντος, στις πνευματικές και νοήμονες Ιεραρχίες που καταγράφουν και επιβλέπουν την πραγμάτωση της Θείας Σκέψης σε συμπαντικό κόσμο, στην καταγωγή και τον σχηματισμό του ανθρώπου  καθώς και στη σχέση του με την Θεία Πηγή. Οι θεμελιώδεις ιδέες της Μυστικής Δοξασίας συγκρινόμενες με παγκόσμιες θρησκευτικές, φιλοσοφικές και εσωτερικές παραδόσεις, τεκμηριώνουν την ομοιότητα των αρχών και των αξιωμάτων τους καθώς και την εκπόρευσή τους από την μία αρχαία Σοφία-Θρησκεία ή τη Θεοσοφία.

"Σχετικά με την αξία του έργου, θα πρέπει να την κρίνουν τελικά οι μεταγενέστεροι. Προσωπικά εγώ μπορώ μόνο να καταγράψω τη βαθιά μου πεποίθηση ότι αν την μελετήσει κανείς ολοκληρωμένα αλλά δεν τη θεωρήσει ως αποκάλυψη, όταν κατανοηθεί και αφομοιωθεί, αλλά δεν μετατραπεί σε Δόγμα, θα βρεθεί ότι η Μυστική Δοξασία της Ε.Π.Μ. έχει ανεκτίμητη αξία και θα εφοδιάσει με προτάσεις, ενδείξεις και καθοδηγητικά νήματα για τη μελέτη της Φύσης και του ανθρώπου, τέτοια που καμία άλλη από τις υπάρχουσες εργασίες δεν μπορεί να δώσει." (Bertram Keightley from "A Trilogy" of G.Farthing)

 (Μυστική Δοξασία, Ι, 272 - 273)

Ένας θεμελιώδης Νόμος

 «Η ριζική ενότητα της έσχατης ουσίας κάθε συστατικού μέρους της σύνθετης ζωής στη φύση – από τα αστέρια μέχρι το ορυκτό άτομο, από τον ύψιστο Ντυάνι Τσοχάν μέχρι τον ελάχιστο οργανισμό με το πλήρες νόημα του όρου, είτε αναφέρεται στον πνευματικό, νοητικό ή στον φυσικό κόσμο – αυτή η ενότητα είναι ο ένας θεμελιώδης νόμος στην Απόκρυφη επιστήμη.

(Μυστική Δοξασία, Ι, 120)

Οι Τρείς Θεμελιώδεις Προτάσεις

  Η κεντρική ιδέα στη Μυστική Διδασκαλία είναι ότι υπάρχει η Μία Μοναδική Αρχή η οποία, όταν αφυπνίζεται περιοδικά από το Απόλυτο, παίρνει το σχήμα της Μίας Τριάδας στο υποκειμενικό πεδίο, ενώ στην αντικειμενικότητα  εμφανίζεται ως ο Εκδηλωμένος Λόγος, από τον οποίο σχηματίζεται το Σύμπαν μέσω του αθροίσματος των Πνευματικών και Νοημόνων Ιεραρχιών. Η Μυστική Δοξασία αναγνωρίζει τρεις θεμελιώδεις προτάσεις:

Α) Μια Πανταχού Παρούσα, Αιώνια, Απεριόριστη και Αμετάβλητη ΑΡΧΗ, για την οποία   δεν είναι δυνατό να γίνει καμιά θεώρηση, γιατί ξεπερνάει τη δύναμη της ανθρώπινης αντίληψης και μόνο να μειωθεί μπορεί από οποιαδήποτε ανθρώπινη έκφραση ή παρομοίωση. Βρίσκεται πέρα από την ακτίνα και τη δυνατότητα προσέγγισης της σκέψης. Σύμφωνα με τα λόγια τηςΜαντούκγια Ουπανισάντ, "είναι αδιανόητη και άφατη". (Στ.7)

Για να κάνουμε αυτές τις ιδέες πιο κατανοητές στον απλό αναγνώστη, ας του παρουσιάσουμε την άποψη ότι υπάρχει μια απόλυτη Πραγματικότητα που προηγείται κάθε εκδηλωμένης, εξαρτημένης ύπαρξης. Αυτή η Άπειρη και Αιώνια Αιτία - που διατυπώνεται αμυδρά στο "Ασυνείδητο" και στο "Άγνωστο" της Ευρωπαϊκής φιλοσοφίας - είναι η χωρίς-ρίζα ρίζα "όλων όσων υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν". Στερείται, φυσικά, οποιουδήποτε χαρακτηριστικού και ουσιαστικά δεν έχει καμιά σχέση με την εκδηλωμένη, πεπερασμένη Ύπαρξη. Είναι μάλλον "Υπόσταση" παρά Ύπαρξη (στα σανσκριτικά Σατ) και βρίσκεται πέρα από σκέψη ή θεώρηση.

Αυτή η "Υπόσταση", στη Μυστική Δοξασία συμβολίζεται με δύο όψεις. Από τη μια μεριά, ο απόλυτος , αφηρημένος Χώρος, που αντιπροσωπεύει καθαρή υποκειμενικότητα, το ένα πράγμα που κανένας ανθρώπινος νους δεν μπορεί να το αποκλείσει από οποιαδήποτε αντίληψη, ούτε και να το συλλάβει από μόνο του. Από την άλλη, η απόλυτη αφηρημένη Κίνηση που αντιπροσωπεύει τη μη-Εξαρτημένη Συνείδηση. Ακόμα και οι Δυτικοί στοχαστές έχουν δείξει ότι η συνείδηση δεν γίνεται αντιληπτή από μας αν δεν σχετίζεται με μεταβολή και η κίνηση είναι το καλύτερο σύμβολο για τη μεταβολή, το ουσιαστικό χαρακτηριστικό της. Αυτή η τελευταία όψη της μιας Πραγματικότητας, συμβολίζεται επίσης με τον όρο "Η Μεγάλη Πνοή", ένα σύμβολο αρκετά περιγραφικό που δεν χρειάζεται επεξήγηση. Έτσι, λοιπόν, το πρώτο θεμελιώδες αξίωμα της Μυστικής Δοξασίας είναι αυτή η μεταφυσική ΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΗ-ΥΠΟΣΤΑΣΗ  -  που από την πεπερασμένη διάνοια συμβολίζεται σαν η θεολογική Τριάδα.

Το Παραμπράχμαν (η Μία Πραγματικότητα, το Απόλυτο), είναι το πεδίο της  Απόλυτης  Συνειδητότητας, δηλαδή εκείνη η Ουσία που βρίσκεται πέρα από κάθε σχέση με την εξαρτημένη ύπαρξη και της οποίας η συνειδητή  ύπαρξη δεν είναι παρά ένα εξαρτημένο σύμβολο.  Αλλά  μόλις περνάμε με την σκέψη από αυτή για μας Απόλυτη   Άρνηση, παρεμβαίνει η δυαδικότητα  με την αντίθεση του Πνεύματος (ή συνειδητότητας)  και της Ύλης , του Υποκειμένου και του Αντικειμένου.

Όμως  το Πνεύμα (ή Συνειδητότητα) και η Ύλη  δεν πρέπει να θεωρούνται σαν ανεξάρτητες πραγματικότητες, αλλά σαν δύο πλευρές  ή όψεις του Απόλυτου (Παραμπράχμαν), που αποτελούν τη βάση της εξαρτημένης ύπαρξης , υποκειμενικής ή αντικειμενικής.

Θεωρώντας  αυτή τη μεταφυσική τριάδα σαν τη Ρίζα από την οποία προβάλλει κάθε εκδήλωση , η Μεγάλη Πνοή παίρνει τον χαρακτήρα της προκοσμικής Ιδεοπλασίας. Είναι η πηγή και η αιτία της  δύναμης και κάθε ατομικής  συνειδητότητας  και παρέχει  την καθοδηγητική διάνοια στο απέραντο πεδίο της κοσμικής εξέλιξης.  Από την άλλη μεριά, η προκοσμική  ριζική ουσία (Μουλαπρακρίτι) είναι εκείνη η όψη του Απόλυτου, η οποία αποτελεί τη βάση όλων των αντικειμενικών πεδίων της Φύσης. Ακριβώς  όπως η προκοσμική  Ιδεοπλασία  είναι η ρίζα κάθε ατομικής  συνειδητότητας, έτσι  και προκοσμική Ουσία  είναι το υπόστρωμα της Ύλης στους διάφορους  βαθμούς  διαφοροποίησής  της.

 Γίνεται φανερό, λοιπόν, ότι η αντίθεση αυτών των δυο όψεων του Απόλυτου, είναι απαραίτητη για την ύπαρξη του «Εκδηλωμένου Σύμπαντος». Χωρίς την Κοσμική Ουσία, η Κοσμική Ιδεοπλασία δεν μπορεί να εκδηλωθεί σαν ατομική συνειδητότητα, γιατί μόνο μέσω ενός υλικού φορέα μπορεί η συνειδητότητα να αναβλύσει σαν «εγώ είμαι»· επειδή μια φυσική βάση είναι απαραίτητη για να εστιαστεί μια ακτίνα του Παγκόσμιου Νου σε ένα ορισμένο βαθμό συνθετότητας. Από την άλλη, χωρίς την Κοσμική Ιδεοπλασία, η Κοσμική Ουσία θα παρέμενε μια άδεια αφαίρεση και δεν θα μπορούσε να προκύψει η ανάδυση της συνειδητότητας.

Το «Εκδηλωμένο Σύμπαν» επομένως διαποτίζεται από τη δυαδικότητα, η οποία είναι κατά κάποιο τρόπο η ίδια η ουσία της Ύπαρξής του σαν «εκδηλωμένο». Αλλά ακριβώς όπως οι αντίθετοι πόλοι του υποκειμένου και αντικειμένου, του πνεύματος και της ύλης, δεν είναι παρά όψεις της Μίας Μονάδας στην οποία συντίθενται, έτσι και στο εκδηλωμένο Σύμπαν, υπάρχει «εκείνο» που συνδέει το πνεύμα με την ύλη, το υποκείμενο με το αντικείμενο.

Αυτό το κάτι, που τώρα είναι άγνωστο στη Δυτική σκέψη, ονομάζεται από τους αποκρυφιστές, Φοχάτ. Είναι η «γέφυρα» μέσω της οποίας οι «Ιδέες» που υπάρχουν στη «Θεία Σκέψη» εντυπώνονται πάνω στην Κοσμική ύλη σαν «Νόμοι της Φύσης». Έτσι, ο Φοχάτ είναι η δυναμική ενέργεια της Κοσμικής Ιδεοπλασίας· ή —θεωρούμενος από την άλλη μεριά— είναι το νοήμον μέσο, η καθοδηγητική δύναμη κάθε εκδήλωσης, η «Θεία Σκέψη» μεταβιβασμένη και εκδηλωμένη μέσω των Ντχγιάνι-Τσόχαν, των Δημιουργών του ορατού Κόσμου. Έτσι: από το Πνεύμα ή Κοσμική Ιδεοπλασία προέρχεται η συνειδητότητά μας· από την Κοσμική Ουσία, προέρχονται οι διάφοροι φορείς στους οποίους αυτή η συνειδητότητα ατομικοποιείται και φτάνει στην αυτο (ή ανακλαστική) συνειδητότητα· ενώ ο Φοχάτ, στις διάφορες εκδηλώσεις του, είναι ο μυστηριώδης δεσμός ανάμεσα στο Νου και την Ύλη, η εμψυχώνουσα αρχή που ηλεκτρίζει κάθε άτομο και του δίνει ζωή.

(ΜΔ, Ι, 15 – Ι, 16)

  Η ακόλουθη περίληψη θα βοηθήσει τον αναγνώστη να σχηματίσει μια πιο ξεκάθαρη αντίληψη.

(1) Το ΑΠΟΛΥΤΟ, το Παραμπράχμαν των Βενταντιστών, ή η μια Πραγματικότητα, ΣΑΤ, η οποία —όπως λέει ο Χέγκελ— είναι ταυτόχρονα Απόλυτη Ύπαρξη και Μη-Ύπαρξη.

(2) Η πρώτη εκδήλωση, ο απρόσωπος και —στη φιλοσοφία— ο ανεκδήλωτος Λόγος, ο πρόδρομος του «εκδηλωμένου». Αυτός είναι η «Πρώτη Αιτία», το «Ασυνείδητο» των Ευρωπαίων Πανθεϊστών.

(3) Το Πνεύμα-ύλη, η ΖΩΗ, το «Πνεύμα του Σύμπαντος», ο Πουρούσα και Πρακρίτι, ή ο δεύτερος Λόγος.

(4) Η Κοσμική Ιδεοπλασία, ΜΑΧΑΤ ή Διάνοια, η Παγκόσμια Κοσμική Ψυχή, το Κοσμικό Νοούμενο της Ύλης, η βάση των νοημόνων λειτουργιών μέσα στη Φύση και της Φύσης, που ονομάζεται επίσης ΜΑΧΑ-ΜΠΟΥΝΤΧΙ.

Η ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ- οι δυαδικές όψεις της στο εξαρτημένο Σύμπαν. 

Ακόμα, η Μυστική Δοξασία δέχεται:

(β) Την Αιωνιότητα του Σύμπαντος στο σύνολο του σαν ένα απεριόριστο πεδίο- περιοδικά «ο τόπος παιχνιδιού αναρίθμητων Συμπάντων που εμφανίζονται και εξαφανίζονται ασταμάτητα» και που ονομάζονται «τα εκδηλωμένα άστρα» και οι «σπινθήρες της Αιωνιότητας». «Η Αιωνιότητα τουΠροσκυνητή» είναι σαν ένα ανοιγόκλεισμα του ματιού της Αυθύπαρξης (Βιβλίο των Ντζιάν). «Η εμφάνιση και εξαφάνιση των Κόσμων είναι σαν μια ρυθμική παλίρροια και άμπωτη».

Αυτός ο δεύτερος ισχυρισμός της Μυστικής Δοξασίας είναι η απόλυτη παγκοσμιότητα εκείνου του νόμου της περιοδικότητας, της παλίρροιας και της άμπωτης, της απόσυρσης και της ροής, που η φυσική επιστήμη έχει παρατηρήσει και καταγράψει σε όλα τα τμήματα της φύσης. Μια τέτοια εναλλαγή, όπως αυτή της Μέρας και της Νύχτας, της Ζωής και του Θανάτου, του Ύπνου και της Εγρήγορσης, είναι ένα γεγονός τόσο κοινό, τόσο απόλυτα παγκόσμιο και χωρίς εξαίρεση, ώστε είναι εύκολο να κατανοήσουμε πως μέσα σε αυτό βλέπουμε έναν από τους απόλυτα θεμελιώδεις νόμους του σύμπαντος.

 Η περιοδική εμφάνιση της ζωής  λέγεται μανβαντάρα ή κοσμική αφύπνιση και η περιοδική απόσυρση της ζωής  λέγεται πραλάγια ή κοσμικός ύπνος. 

Ακόμα, η Μυστική Δοξασία διδάσκει:

(γ) Τη θεμελιώδη ταυτότητα όλων των Ψυχών με την Παγκόσμια Υπερ-Ψυχή (η τελευταία όντας μια όψη της Άγνωστης Ρίζας)· και το αναγκαστικό προσκύνημα κάθε Ψυχής —ενός σπινθήρα της πρώτης— μέσω του Κύκλου της Ενσάρκωσης (ή «Αναγκαιότητας») σύμφωνα με τον κυκλικό και καρμικό νόμο, κατά τη διάρκεια όλης της περιόδου. Με άλλα λόγια, καμιά καθαρά πνευματική Μπούντχι (θεία Ψυχή) δεν μπορεί να έχει ανεξάρτητη (συνειδητή) ύπαρξη, αν ο σπινθήρας που πρόβαλε από την καθαρή Ουσία της Παγκόσμιας Έκτης αρχής (ή ΥΠΕΡ-ΨΥΧΗΣ): (α) δεν περάσει μέσα από κάθε στοιχειακή μορφή του φαινομενικού κόσμου αυτού του Μανβαντάρα' και (β) δεν αποκτήσει ατομικότητα, πρώτα μέσω φυσικής ώθησης και ύστερα μέσω αυτοπροκαλούμενων και αυτο-εφευρισκόμενων προσπαθειών (ελεγχόμενων από το Κάρμα), ανεβαίνοντας έτσι όλες τις βαθμίδες της διάνοιας, από το κατώτερο μέχρι το ανώτερο Μάνας, από το ορυκτό και το φυτό μέχρι τους αγιότερους των αρχαγγέλων (Ντχγιάνι-Μπούντχα). Το βασικό δόγμα της Εσωτερικής φιλοσοφίας δεν δέχεται προνόμια ή ειδικά χαρίσματα στον άνθρωπο, εκτός από εκείνα που κέρδισε με το Εγώ του μέσω προσωπικής προσπάθειας και χάρης, μέσα από μια μακριά σειρά μετεμψυχώσεων και μετενσαρκώσεων.

                                                                                    (Μυστική Δοξασία, Ι,13-17)

Έξι θέματα από την Κοσμογονία της Μυστικής Δοξασίας

   1. …Η Μυστική Δοξασία είναι η συσσωρευμένη Σοφία των Εποχών, και η κοσμογονία της και μόνο είναι το πιο καταπληκτικό και περίπλοκο σύστημα, ακόμα και στην εξωτερικότητα των Πουρανά. Αλλά η μυστηριώδης δύναμη του Απόκρυφου συμβολισμού είναι τέτοια, ώστε γεγονότα τα οποία στην πραγματικότητα απασχόλησαν αμέτρητες γενιές μυημένων ενορατικών και προφητών για να τα τακτοποιήσουν, να τα καταγράψουν και να τα εξηγήσουν με τις περιπλεγμένες σειρές της εξελικτικής διαδικασίας, να μπορούν να καταγράφονται όλα μέσα σε λίγες σελίδες γεωμετρικών σχημάτων και ιερογλυφικών. Το αστραφτερό βλέμμα εκείνων των ενορατικών, διείσδυσε μέσα στον ίδιο τον πυρήνα του θέματος και κατέγραψε την ψυχή των πραγμάτων, εκεί που ένας συνηθισμένος αμύητος, οσοδήποτε διαβασμένος, δεν θα είχε συλλάβει παρά μόνο το εξωτερικό έργο της μορφής. Αλλά η σύγχρονη επιστήμη δεν πιστεύει στην "ψυχή των πραγμάτων" και έτσι θα απορρίψει ολόκληρο το σύστημα της αρχαίας κοσμογονίας.  Είναι περιττό να αναφέρουμε ότι το σύστημα αυτό δεν είναι φανταστικό δημιούργημα ενός ή αρκετών απομονωμένων ατόμων, αλλά ότι είναι η αδιάσπαστη καταγραφή που καλύπτει χιλιάδες γενιές Ενορατικών, οι οποίοι με τις αντίστοιχες εμπειρίες τους έλεγξαν και επιβεβαίωσαν τις παραδόσεις - που πέρασαν προφορικά από την προηγούμενη φυλή στην επόμενη - των διδασκαλιών ανωτέρων και εξελιγμένων όντων τα οποία επέβλεπαν την παιδική ηλικία της Ανθρωπότητας. Και ότι για πολλούς αιώνες οι "Σοφοί" της Πέμπτης Φυλής, εκείνοι που σώθηκαν και γλίτωσαν από τον κατακλυσμό και τη μετατόπιση των ηπείρων, πέρασαν τη ζωή τους μαθαίνοντας, όχι διδάσκοντας. Πώς το έκαναν; Η απάντηση είναι: Ελέγχοντας, δοκιμάζοντας, επιβεβαιώνοντας σε κάθε τμήμα της φύσης, τις παραδόσεις της αρχαιότητας, μέσα από τα ανεξάρτητα οράματα μεγάλων μυημένων. Δηλαδή ανθρώπων που είχαν αναπτύξει και τελειοποιήσει το φυσικό, νοητικό, ψυχικό και πνευματικό οργανισμό τους στον έσχατο δυνατό βαθμό. Κανένα όραμα μυημένου δεν γινόταν αποδεκτό, αν δεν ελεγχόταν και δεν επιβεβαιωνόταν από τα οράματα - που επιτυγχάνονταν με τέτοιο τρόπο, ώστε να στέκονται σαν ανεξάρτητες μαρτυρίες - άλλων μυημένων και από αιώνες εμπειρίας...

 2. Ο θεμελιώδης νόμος αυτού του συστήματος, το κεντρικό σημείο, από το οποίο αναδύονται όλα, προς το οποίο όλα έλκονται και πάνω στο οποίο βασίζεται όλη η φιλοσοφία του, είναι η Μία Ομογενής Θεία Ουσία-Αρχή, η Μία Ριζική Αιτία.

  «… λίγοι που η λυχνία τους έφεγγε λαμπρότερα, οδηγήθηκαν, από αιτία σε αιτία, μέχρι τη μυστική πηγή της Φύσης, και βρήκαν ότι μια πρώτη αρχή πρέπει να υπάρχει…»

Ονομάζεται «Ουσία-Αρχή», γιατί γίνεται «ουσία» στο πεδίο του εκδηλωμένου Σύμπαντος, μια πλάνη. Ενώ παραμένει μια «Αρχή», στον άναρχο και ατελείωτο αφηρημένο, ορατό και αόρατο ΧΩΡΟ. Είναι η πανταχού παρούσα Πραγματικότητα, απρόσωπη, διότι περιέχει τα πάντα και καθετί. Η απροσωπία της είναι η θεμελιώδης ιδέα του συστήματος. Βρίσκεται κρυμμένη σε κάθε άτομο μέσα στο σύμπαν και είναι το ίδιο το σύμπαν.

 3. Το σύμπαν είναι η περιοδική εκδήλωση αυτής της άγνωστης Απόλυτης Ουσίας. Ονομάζοντάς την, όμως, «ουσία» αμαρτάνουμε απέναντι στο ίδιο το πνεύμα της φιλοσοφίας. Γιατί, αν και η λέξη προέρχεται από το ρήμα «ειμί», «είμαι», ΑΥΤΗ δεν μπορεί να ταυτιστεί με κανένα είδος οντότητας ώστε να μπορεί να γίνει αντιληπτή από την ανθρώπινη διάνοια. Περιγράφεται καλύτερα σαν ούτε πνεύμα, ούτε ύλη, αλλά και τα δύο. Τα «Παραμπράχμαν και Μουλαπρακρίτι» είναι στην πραγματικότητα Ένα και όμως δύο στην παγκόσμια αντίληψη του εκδηλωμένου. Ακόμα και στην ιδέα του Ενός Λόγου, της πρώτης του εκδήλωσης, προς την οποία ΑΥΤΗ φαίνεται από την αντικειμενική άποψη του Ενός Λόγου σαν Μουλαπρακρίτι και όχι σαν Παραμπράχμαν. Σαν το πέπλο του και όχι σαν η Μία Πραγματικότητα που κρύβεται από πίσω και η οποία είναι ανεξάρτητη και απόλυτη.

4. Το Σύμπαν, με όλα όσα περιέχει, ονομάζεται ΜΑΓΙΑ, γιατί όλα μέσα σε αυτό είναι παροδικά, από την εφήμερη ζωή μιας πυγολαμπίδας μέχρι εκείνη του Ήλιου. Συγκρινόμενο με την αιώνια σταθερότητα της ΜΙΑΣ Αρχής και την αμεταβλητότητα αυτής της Αρχής, το Σύμπαν, με τις παροδικές και τις συνεχώς μεταβαλλόμενες μορφές του, πρέπει αναγκαστικά στον νου ενός φιλόσοφου να μην είναι τίποτε περισσότερο από μια χίμαιρα. Όμως το Σύμπαν είναι αρκετά πραγματικό για τα συνειδητά όντα μέσα σε αυτό, τα οποία είναι τόσο απατηλά όσο και το ίδιο.

 5. Το καθετί μέσα στο Σύμπαν, σε όλα τα βασίλειά του, είναι ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ, δηλαδή προικισμένο με μια συνειδητότητα του δικού του είδους και πάνω στο δικό του πεδίο αντίληψης. Εμείς οι άνθρωποι οφείλουμε να το θυμόμαστε αυτό, γιατί, επειδή εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε κανένα σημάδι συνειδητότητας, που να μπορούμε να το αναγνωρίσουμε, π.χ. στις πέτρες, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να λέμε ότι εκεί δεν υπάρχει συνειδητότητα. Δεν υπάρχει «νεκρή» ή «τυφλή» ύλη, όπως δεν υπάρχει «Τυφλός» ή «Ασυνείδητος» Νόμος. Τέτοιες ιδέες δεν έχουν θέση μέσα στις αντιλήψεις της Αποκρυφιστικής φιλοσοφίας. Αυτή δεν σταματά ποτέ στα επιφανειακά φαινόμενα και γι’αυτήν οι νούμενες ουσίες είναι περισσότερο πραγματικές από τα αντικειμενικά τους αντίτυπα. Σε αυτό μοιάζει με τους μεσαιωνικούς Ονοματοκράτες, για τους οποίους οι πραγματικότητες ήταν μόνο οι Καθολικότητες και τα επιμέρους υπήρχαν μόνο κατ’όνομα στην ανθρώπινη φαντασία.

 6. Το Σύμπαν διευθύνεται και καθοδηγείται από μέσα προς τα έξω. Όπως επάνω, έτσι και κάτω, όπως στον ουρανό έτσι και στη γη. Και ο άνθρωπος – ο μικρόκοσμος και το μικροσκοπικό αντίγραφο του μακρόκοσμου – είναι η ζωντανή μαρτυρία αυτού του Συμπαντικού Νόμου και του τρόπου δράσης του…. Όπως καμιά κίνηση ή αλλαγή, όταν είναι φυσιολογική, στο εξωτερικό σώμα του ανθρώπου δεν μπορεί να συμβεί, αν δεν προκληθεί από μια εσωτερική παρόρμηση, που δημιουργείται μέσω μιας από τις τρεις λειτουργίες που αναφέραμε (εσωτερικό αίσθημα, επιθυμία και σκέψη), έτσι συμβαίνει και στο εξωτερικό ή εκδηλωμένο Σύμπαν.

Ολόκληρος ο Κόσμος καθοδηγείται, ελέγχεται και εμψυχώνεται από σχεδόν ατέλειωτες σειρές Ιεραρχιών νοημόνων Όντων, που η καθεμιά έχει μια αποστολή να εκτελέσει, και τις οποίες – είτε τους δώσουμε το ένα ή το άλλο όνομα, είτε τις ονομάσουμε Ντυάνι Τσοχάν ή αγγέλους – είναι «αγγελιαφόροι» με την έννοια μόνο ότι είναι οι πράκτορες των Καρμικών και Κοσμικών Νόμων. Διαφέρουν άπειρα στον αντίστοιχο βαθμό συνειδητότητας και νοητικότητας και το να τα αποκαλέσουμε όλα καθαρά Πνεύματα χωρίς κανένα γήινο κράμα «που ο χρόνος συνηθίζει να καταβροχθίζει», δεν είναι παρά μια παραχώρηση στην ποιητική φαντασία. Γιατί καθένα απ’αυτά τα όντα είτε ήταν, είτε προετοιμάζεται να γίνει άνθρωπος, εάν όχι στον τωρινό, τότε σε έναν προηγούμενο ή επόμενο κύκλο (Μανβαντάρα). Όταν δεν είναι αρχικοί, είναι τελειωμένοι άνθρωποι, και στις ανώτερες, λιγότερο υλικές σφαίρες τους, διαφέρουν ηθικά από τα γήινα ανθρώπινα όντα μόνο κατά το ότι στερούνται του αισθήματος της προσωπικότητας και της ανθρώπινης συναισθηματικής φύσης – δύο καθαρά γήινα χαρακτηριστικά. Οι πρώτοι ή οι «τελειωμένοι», έχουν «ελευθερωθεί» από αυτά τα αισθήματα διότι: α) δεν έχουν πλέον σάρκινα σώματα – ένα παραλυτικό βάρος για την Ψυχή, και β) επειδή το καθαρά πνευματικό στοιχείο αφέθηκε ανεμπόδιστο και πιο ελεύθερο, γι’αυτό επηρεάζονται λιγότερο από τη μάγια από όσο μπορεί να επηρεαστεί ένας άνθρωπος, εκτός εάν είναι ένας μυημένος που κρατάει και τις δύο του προσωπικότητες – την πνευματική και τη φυσική – εντελώς ξεχωριστές….

Η ατομικότητα είναι το χαρακτηριστικό των αντίστοιχων ιεραρχιών τους, αλλά όχι των μονάδων τους. Και τα χαρακτηριστικά αυτά διαφέρουν μόνο ανάλογα με τον βαθμό του πεδίου στο οποίο ανήκουν αυτές οι ιεραρχίες. Όσο πιο κοντά στην περιοχή της Ομοιογένειας και του Ενός Θείου, τόσο πιο αγνή και λιγότερο τονισμένη είναι η ατομικότητα μέσα στην Ιεραρχία. Είναι πεπερασμένες από κάθε άποψη, με την εξαίρεση των ανώτερων αρχών τους – τους αθάνατους Σπινθήρες που αντανακλούν την Παγκόσμια Θεία Φλόγα, ατομικοποιημένες και χωρισμένες μόνο στις σφαίρες της πλάνης από μια διαφοροποίηση, τόσο απατηλή, όσο και τα υπόλοιπα. Είναι «ζώσες» γιατί είναι τα ρεύματα που προβλήθηκαν πάνω στην κοσμική οθόνη της πλάνης από την ΑΠΟΛΥΤΗ ΖΩΗ. Όντα στα οποία η Ζωή δεν μπορεί να εκλείψει, πριν το πυρ της άγνοιας εκλείψει σε εκείνους που αισθάνονται αυτές τις «ζωές»….

Πράγματι, όπως δείχτηκε, κάθε αποκαλούμενο «Πνεύμα» είναι είτε ένας άνθρωπος χωρίς σώμα είτε ένας μελλοντικός άνθρωπος. Όπως από τον Ανώτερο Αρχάγγελο (Ντυάνι Τσοχάν) μέχρι τον τελευταίο συνειδητό «Δομητή» (την κατώτερη τάξη Πνευματικών Οντοτήτων) όλοι αυτοί είναι άνθρωποι που έχουν ζήσει αιώνες πριν, σε άλλα Μανβαντάρα, σε αυτή ή σε άλλες Σφαίρες, έτσι και τα κατώτερα, ημι-νοήμονα και μη νοήμονα στοιχειακά, είναι όλα μελλοντικοί άνθρωποι. Το γεγονός και μόνο ότι δηλαδή ένα Πνεύμα είναι προικισμένο με διάνοια, είναι μια απόδειξη για τον Αποκρυφιστή ότι ένα τέτοιο Ον θα πρέπει να έχει υπάρξει άνθρωπος και να έχει αποκτήσει τη γνώση και τη διάνοιά του μέσω του ανθρώπινου κύκλου. Δεν υπάρχει παρά μόνο Μία αδιαίρετη και απόλυτη Παντογνωσία και Διάνοια μέσα στο Σύμπαν και αυτή πάλλεται μέσα σε κάθε άτομο και σε κάθε απειροελάχιστο σημείο ολόκληρου του πεπερασμένου κόσμου, που δεν έχει όρια και που οι άνθρωποι τον ονομάζουν ΧΩΡΟ, θεωρούμενο σαν ανεξάρτητο από οτιδήποτε περιέχεται σε αυτόν. Αλλά η πρώτη διαφοροποίηση της αντανάκλασής της στον εκδηλωμένο κόσμο είναι καθαρά πνευματική και τα Όντα που γεννιούνται σε αυτήν δεν είναι προικισμένα με συνειδητότητα τέτοια που να έχει κάποια σχέση με αυτή που αντιλαμβανόμαστε. Δεν μπορούν να έχουν καμιά ανθρώπινη συνειδητότητα ή διάνοια πριν αποκτήσουν μια τέτοια προσωπικά και ατομικά. Αυτό μπορεί να αποτελεί ένα μυστήριο, είναι όμως ένα γεγονός στην Εσωτερική Φιλοσοφία, και μάλιστα πολύ φανερό.

 Ολόκληρη η τάξη της Φύσης φανερώνει μια προοδευτική πορεία προς μια ανώτερη ζωή. Υπάρχει ένα σχέδιο στη δράση των φαινομενικά τυφλών δυνάμεων. Η όλη πορεία της εξέλιξης, με τις ατέλειωτες προσαρμογές της είναι μια απόδειξη αυτού του γεγονότος. Οι αμετάβλητοι νόμοι που εξαφανίζουν τα αδύναμα και εύθραυστα είδη ώστε να κάνουν χώρο για τα ισχυρά, και οι οποίοι εξασφαλίζουν την «επιβίωση του καταλληλότερου», αν και είναι τόσο ωμοί στην άμεση δράση τους, όλοι εργάζονται για τον μεγάλο σκοπό.

Το ίδιο το γεγονός ότι οι προσαρμογές πράγματι υπάρχουν, ότι οι καταλληλότεροι πράγματι επιβιώνουν στον αγώνα για ύπαρξη, δείχνει ότι αυτό που ονομάζεται «ασυνείδητη Φύση», είναι στην πραγματικότητα μια συσσώρευση δυνάμεων, κατευθυνόμενων από ημινοήμονες Οντότητες (τα Στοιχειακά) που καθοδηγούνται από Ανώτερα Πλανητικά Πνεύματα (τους Ντυάνι Τσοχάν), η συλλογική συσσώρευση των οποίων αποτελεί την εκδηλωμένη λέξη του Ανεκδήλωτου ΛΟΓΟΥ και ταυτόχρονα συνιστά τον ΝΟΥ του Σύμπαντος και τον αμετάβλητο ΝΟΜΟ του…»

                                                                            (Μυστική Δοξασία, Ι, 272-278) 

Πέντε Αποδεκτά Αξιώματα

Πέντε Αποδεκτά Αξιώματα

1. Η Μυστική Δοξασία δεν διδάσκει τον Αθεϊσμό, παρά μόνο με την έννοια     της Σανσκριτικής λέξης «νάστικα», δηλαδή την απόρριψη των ειδώλων, συμπεριλαμβανομένου κάθε ανθρωπομορφικού θεού. Με αυτή την έννοια κάθε αποκρυφιστής είναι ένας Νάστικα.

2. Αποδέχεται έναν Λόγο ή έναν συλλογικό «Δημιουργό» του Σύμπαντος. Έναν Δημιουργό με την έννοια που χρησιμοποιεί κανείς όταν μιλάει για τον «Αρχιτέκτονα» σαν τον «Δημιουργό» ενός οικοδομήματος, ενώ ο Αρχιτέκτονας δεν ακούμπησε ποτέ του ούτε μια πέτρα του, αλλά, αφού έφτιαξε το σχέδιο, άφησε όλη τη χειρωνακτική εργασία στους χτίστες. Στην περίπτωσή μας το σχέδιο σχηματίστηκε από την Ιδεοπλασία του Σύμπαντος και ο κατασκευαστικός μόχθος αφέθηκε στα πλήθη των νοημόνων Ενεργειών και Δυνάμεων. Αλλά αυτός ο Δημιουργός δεν είναι μια προσωπική θεότητα – δηλαδή ένας ατελής, εξω-κοσμικός Θεός – παρά μόνο η συσσώρευση των Ντυάνι-Τσοχάν και άλλων δυνάμεων.

3. Οι Ντυάνι-Τσοχάν είναι δυαδικοί στον χαρακτήρα τους αποτελούμενοι από α) την άλογη ζωική ενέργεια, έμφυτη στην ύλη και β) τη νοήμονα ψυχή ή Κοσμική Συνειδητότητα που διευθύνει και καθοδηγεί αυτή την ενέργεια και η οποία είναι η σκέψη των Ντυάνι-Τσοχάν που αντανακλά την Ιδεοπλασία του Παγκόσμιου Νου. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μια διηνεκή σειρά φυσικών εκδηλώσεων και ηθικών επιδράσεων πάνω στη Γη, κατά τη διάρκεια μανβανταρικών περιόδων, όπου όλα υπόκεινται στο Κάρμα….

4. Η Ύλη είναι αιώνια. Είναι ο Ουπάντι, η φυσική βάση, πάνω στον οποίο ο άπειρος Παγκόσμιος Νους χτίζει τις ιδεοπλασίες του. Γι’αυτό οι εσωτεριστές ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει ανόργανη ή «νεκρή» ύλη στη φύση και η διάκριση ανάμεσα στα δύο – που γίνεται από την επιστήμη – είναι εξίσου αβάσιμη, όσο και αυθαίρετη και στερούμενη λογικής….

5. Το σύμπαν αναπτύχθηκε από το ιδεατό του σχέδιο, που διατηρείται μέσα στην Αιωνιότητα στο Ασυνείδητο εκείνου που οι Βενταντιστές αποκαλούν Παραμπράχμαν. Αυτό είναι πρακτικά ταυτόσημο με τα συμπεράσματα της ύψιστης Δυτικής φιλοσοφίας, «τις έμφυτες, αιώνιες και αυθύπαρκτες Ιδέες» του Πλάτωνα, που τώρα εκφράζονται από τον φον Χάρτμαν……

Η ενεργός Δύναμη, «η Αιώνια κίνηση της μεγάλης Πνοής», αφυπνίζει απλώς τον Κόσμο στην αυγή κάθε καινούριας Περιόδου, βάζοντάς τον σε κίνηση μέσω των δύο αντιθέτων Δυνάμεων – την κεντρομόλο και τη φυγόκεντρο δύναμη, οι οποίες είναι αρσενική και θηλυκή, θετική και αρνητική, φυσική και πνευματική, οι δύο τους όντας η Μία Πρωταρχική Δύναμη – αναγκάζοντάς τον έτσι να γίνει αντικειμενικός στο πεδίο της πλάνης. Με άλλα λόγια αυτή η δυαδική κίνηση μεταφέρει τον Κόσμο από το πεδίο του Αιώνιου Ιδεατού στο πεδίο της πεπερασμένης εκδήλωσης ή από το πεδίο του νοούμενου σε εκείνο του φαινόμενου.

Καθετί που υπάρχει, υπήρξε και θα υπάρξει, ΥΠΑΡΧΕΙ αιώνια. Ακόμη και οι αναρίθμητες μορφές, οι οποίες είναι πεπερασμένες και φθαρτές μόνο στην αντικειμενική και όχι στην ιδεατή Μορφή τους υπήρχαν σαν Ιδέες στην Αιωνιότητα και όταν πεθάνουν, θα υπάρχουν σαν αντανακλάσεις.

 Ο Αποκρυφισμός διδάσκει ότι καμιά μορφή δεν μπορεί να δοθεί σε τίποτα, είτε από τη φύση είτε από τον άνθρωπο, αν δεν υπάρχει ήδη στο ιδεατό της πρότυπο στο υποκειμενικό πεδίο. Ακόμα, ότι καμιά τέτοια μορφή ή σχήμα δεν μπορεί να εισέλθει στη συνειδητότητα του ανθρώπου ή να αναπτυχθεί στη φαντασία του, η οποία να μην έχει κάποιο υπαρκτό πρωτότυπο τουλάχιστον κατά προσέγγιση. Ούτε η μορφή του ανθρώπου ούτε η μορφή κανενός ζώου, φυτού ή ορυκτού, δημιουργήθηκε ποτέ, αλλά μόνο σε αυτό το δικό μας πεδίο άρχισε να «γεννιέται», δηλαδή να αντικειμενοποιείται στην παρούσα υλικότητά της ή να επεκτείνεται από τα μέσα προς τα έξω, από την πιο λεπτή και υπεραισθητή ουσία, στη χονδροειδέστερη εμφάνισή της.

 Επομένως οι ανθρώπινες μορφές μας υπήρχαν στην Αιωνιότητα σαν αστρικά ή αιθερικά πρότυπα και σύμφωνα με αυτά τα μοντέλα, τα Πνευματικά Όντα (ή Θεοί), που είχαν καθήκον να τις φέρουν σε αντικειμενική ύπαρξη και σε γήινη ζωή, ανέπτυξαν τις πρωτοπλασματικές μορφές των μελλοντικών Εγώ από τη δική τους ουσία. Ύστερα απ’αυτό, όταν το ανθρώπινο Ουπάντι ή το βασικό ανθρώπινο καλούπι, ήταν έτοιμο, οι φυσικές γήινες δυνάμεις άρχισαν να διαμορφώνουν αυτά τα υπεραισθητικά καλούπια που περιείχαν εκτός από τα δικά τους και τα στοιχεία όλων των περασμένων φυτικών και μελλοντικών ζωικών μορφών αυτής της σφαίρας. Επομένως το εξωτερικό κέλυφος του ανθρώπου πέρασε μέσα από κάθε φυτικό και ζωικό σώμα, πριν πάρει το ανθρώπινο σχήμα του…                               

                                                (Η Μυστική Δοξασία, Ι, 279-282)

Τρεις Καινούριες Προτάσεις


 Όσον αφορά την εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους, η Μυστική Δοξασία προβάλλει τρεις καινούριες προτάσεις, που έρχονται σε άμεση αντίθεση με τη σύγχρονη επιστήμη καθώς και με τα σύγχρονα θρησκευτικά δόγματα. Διδάσκει,

α) την ταυτόχρονη εξέλιξη επτά ανθρώπινων ομάδων σε επτά διαφορετικά τμήματα της σφαίρας μας,

β) τη γέννηση του αστρικού πριν από το φυσικό σώμα, το πρώτο όντας ένα μοντέλο για το δεύτερο και

γ) ότι ο άνθρωπος σε αυτό τον γύρο προηγήθηκε κάθε θηλαστικού – περιλαμβανομένων και των ανθρωποειδών – στο ζωικό             βασίλειο.

                             (Η Μυστική Δοξασία, ΙΙ, 1, Ανθρωπογένεση)

Δέκα Προτάσεις από το "Αποκαλυμμένη Ίσις"

 … Για να γίνουν κατανοητές οι αρχές  του φυσικού νόμου που εμπλέκονται στα διάφορα φαινόμενα που περιγράφηκαν, ο αναγνώστης θα πρέπει να έχει κατά νου τις θεμελιώδεις θέσεις της Ανατολικής φιλοσοφίας, τις οποίες έχουμε διευκρινίσει.

Ας ανακεφαλαιώσουμε πολύ σύντομα:

1) Δεν υπάρχει θαύμα. Ο,τιδήποτε συμβαίνει είναι το αποτέλεσμα του αιώνιου, αμετάβλητου και διαρκώς ενεργού νόμου. Το φαινομενικό θαύμα δεν είναι παρά η δράση δυνάμεων ανταγωνιστικών προς αυτές τις οποίες ο Δρ. W. B. Carpenter, F.R.S. – ένας άνθρωπος με μεγάλη μόρφωση αλλά μικρή Γνώση – ονομάζει «οι πλήρως εξακριβωμένοι νόμοι της φύσης». Όπως πολλοί της τάξης του, ο Δρ. Carpenter αγνοεί το γεγονός ότι μπορεί να υπάρχουν νόμοι που ήταν κάποτε «γνωστοί», ενώ τώρα είναι άγνωστοι στην επιστήμη.

 2) Η φύση είναι τρισυπόστατη: Υπάρχει η ορατή, αντικειμενική φύση, η αόρατη εσωτερική, ενεργοποιός φύση, το ακριβές πρόπλασμα της προηγούμενης και η ζωτική της αρχή, και υπεράνω αυτών των δύο ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ, πηγή όλων των δυνάμεων, το μόνο αιώνιο και ακατάλυτο. Τα δύο κατώτερα συνεχώς αλλάζουν, το τρίτο, το ανώτερο, δεν αλλάζει.

 3)  Ο άνθρωπος είναι επίσης τρισυπόστατος. Έχει το αντικειμενικό του, φυσικό σώμα και το ζωογόνο αστρικό σώμα (ή ψυχή), τον πραγματικό άνθρωπο. Αυτά τα δύο επωάζονται  και φωτίζονται από το τρίτο, το υπέρτατο, το αθάνατο πνεύμα. Τότε ο αληθινός άνθρωπος  συγχωνεύεται με το τελευταίο και γίνεται μια αθάνατη οντότητα.

4)  Η μαγεία ως επιστήμη, είναι η γνώση αυτών των αρχών και του τρόπου με τον οποίο η παντογνωσία και παντοδυναμία του πνεύματος και η κυριαρχία του πάνω στις δυνάμεις της φύσης μπορεί να αποκτηθεί από το άτομο όσο ακόμα βρίσκεται στη φυσική ζωή. Η μαγεία ως τεχνική, είναι η εφαρμογή αυτής της γνώσης στην πράξη.

 5) Η αρχαία σοφία όταν εφαρμόζεται κακώς είναι μαύρη μαγεία, ενώ όταν     χρησιμοποιείται για αγαθούς σκοπούς είναι πραγματική μαγεία ή ΣΟΦΙΑ.

 6) Η διαμεσότητα είναι το αντίθετο της υψηλής μύησης. Το διάμεσο είναι το παθητικό όργανο των ξένων επιδράσεων, ενώ ο μύστης ενεργά ελέγχει τον εαυτό του και όλες τις κατώτερες δυνάμεις.

  7) Όλα τα πράγματα που υπήρξαν, υπάρχουν ή θα υπάρξουν, είναι γραμμένα στο αστρικό φως ή στον πίνακα του αόρατου σύμπαντος. Ο μύστης χρησιμοποιώντας την ενόραση μπορεί να γνωρίζει όλα όσα υπήρξαν γνωστά ή μπορεί να γίνουν γνωστά.

8) Οι ανθρώπινες φυλές διαφέρουν στα πνευματικά δώρα, όπως στο χρώμα, στο ανάστημα ή σε οποιαδήποτε άλλη εξωτερική ποιότητα. Ανάμεσα σε μερικούς ανθρώπους η προφητική ικανότητα υπερισχύει εκ φύσεως, ενώ σε άλλους η διαμεσότητα. Μερικοί είναι κυριευμένοι από τη μαύρη μαγεία και σαν αποτέλεσμα μεταφέρουν τους μυστικούς κανόνες της πρακτικής από γενιά σε γενιά, μαζί με μια ποικιλία ψυχικών φαινομένων, λίγο ή πολύ γνωστών.

 9) Μια φάση της μαγικής ικανότητας είναι η εκούσια και συνειδητή αποχώρηση του εσωτερικού ανθρώπου (αστρικού σώματος) από τον εξωτερικό άνθρωπο (φυσικό σώμα). Στις περιπτώσεις κάποιων διαμέσων η αποχώρηση συμβαίνει, αλλά είναι ασυνείδητη και ακούσια. Όταν συμβαίνει αυτό, το σώμα είναι λίγο-πολύ σε ύπνωση. Αλλά στην περίπτωση του μύστη η απουσία του αστρικού σώματος δεν θα γίνει αντιληπτή, διότι οι φυσικές αισθήσεις είναι σε εγρήγορση και το άτομο εμφανίζεται μόνο σαν αφηρημένο, «σε βαθύ διαλογισμό» όπως λένε πολλοί.

  10) Ο ακρογωνιαίος λίθος της ΜΑΓΕΙΑΣ είναι μια βαθιά, πρακτική γνώση του μαγνητισμού και του ηλεκτρισμού, των ποιοτήτων τους, των συσχετισμών τους και των δυνάμεών τους. Ιδιαίτερα απαραίτητη είναι μια εξοικείωση με τα αποτελέσματά τους μέσα και πάνω στο ζωικό βασίλειο και τον άνθρωπο.

… Η ΜΑΓΕΙΑ είναι πνευματική Σοφία. Η φύση είναι ο υλικός σύμμαχος, ο μαθητής και ο υπηρέτης του μάγου. Μια κοινή ζωτική αρχή διαποτίζει όλα τα πράγματα και, αυτή η αρχή, μπορεί να τεθεί υπό τον έλεγχο της τελειοποιημένης ανθρώπινης θέλησης…

                                                        (Αποκαλυμμένη Ίσις, Τόμος ΙΙ, 587-590)

Επίλογος

Μετά από χιλιάδες χρόνων σιωπής, φανερώνονται στη Δύση, κρυμμένες πτυχές της απόκρυφης ιστορίας της δημιουργίας, της πλανητικής ζωής και της ανθρωπότητας. Ο πέπλος της Ίσιδας ανασηκώνεται και ο απλός άνθρωπος πληροφορείται εσωτερικά μυστικά που αφορούν την προέλευση της ζωής και τον σκοπό της.

 Γίνεται γνωστή η ύπαρξη της Πνευματικής Ιεραρχίας και η άμεση σχέση της     με την ανθρωπότητα.

 Ο Αποκρυφισμός αναγνωρίζεται επίσημα, εφόσον γνωστοί επιστήμονες ασχολήθηκαν με το θέμα.

Αναδεικνύεται η μεταφυσική ενότητα της ζωής, προσδιορίζεται η αδελφότητα των ανθρώπων και ο σεβασμός προς όλα τα είδη της ζωής. Οι αρχές αυτές γίνονται θέσεις κοινωνικές και πολιτικές που χαράσσουν τη γραμμή της αλληλεγγύης, της συνύπαρξης και της παγκόσμιας συνεργασίας. Η ενότητα που είναι η θεμελιώδης αρχή της Θεοσοφίας, γίνεται η αρχή της Οικουμενικότητας, που ωθεί τα άτομα να υπερβαίνουν τις πολιτικές, θρησκευτικές, κοινωνικές και προσωπικές διαφορές τους μέσα από μια προοδευτική αποστασιοποίηση από δόγματα, φατρίες, μισαλλοδοξίες και φανατισμούς.

Ανακοινώνονται οι νόμοι του Κάρμα και της Μετενσάρκωσης, η επταπλή σύσταση του κόσμου και του ανθρώπου, η μεταθανάτια περιπέτεια της ψυχής και η εξελικτική κίνηση της πλανητικής ζωής μέσω επταπλών περιφορών, που ονομάζονται Γύροι και Άλυσοι. Ο άνθρωπος πληροφορείται για τη θέση του στο Σύμπαν και στην κλίμακα της Εξέλιξης. Η μεταφυσική πραγματικότητα αρχίζει να γίνεται η καθημερινή παρατήρηση και το βίωμα του απλού ανθρώπου και αυτό οφείλεται στη θεοσοφική πληροφόρηση. Έτσι μέσω γνώσης και αυτοπαρατήρη-σης καλλιεργείται η πίστη για τις μεταφυσικές αιτίες της ζωής και η σταθερή έφεση προς την πνευματικότητα. 

Αυτές οι αποκαλύψεις δημιούργησαν μια στρατιά εμπνευσμένων ατόμων, που, αντιλαμβανόμενα σε γενικές γραμμές το Εξελικτικό Σχέδιο, εργάστηκαν και εργάζονται αλτρουϊστικά για την πνευματική πρόοδο. Παράλληλα σχηματίστηκε ένα κύμα συγγραφής μεταφυσικού περιεχομένου. Οι αρχές του Κάρμα και της Μετενσάρκωσης, το μεταθανάτιο ταξίδι, οι προβολές στο αστρικό φως, τα φαινόμενα των υλοποιήσεων, η αλυσίδα των ζωών και η επικοινωνία με το αόρατο από την πιο απλή έως την πιο μυστική μορφή της, η μαγεία και η αστρολογία, έγιναν τα θέματα προς ανάγνωση του Δυτικού αναγνώστη.

 

 

© blavatsky.gr 
Επιτρέπεται η αντιγραφή αποσπασμάτων υπό τον όρο ότι δεν γίνονται αλλαγές, δεν προστίθενται λέξεις ή εικόνες και ότι η πηγή αναγράφεται πλήρως και σωστά.