Ψυχομετρία

| Ουϊλλιαμ Κ.Τζατζ

Η λέξη Ψυχομετρία έχει δοθεί στην ικανότητα που, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, είναι έμφυτη στα επτά ανά δέκα άτομα. Όμως αυτός ο ισχυρισμός κατά τη γνώμη μου, φαίνεται ελλιπής και ανακριβής γιατί δεν παρέχει στον νου όλα όσα προτίθεται να μεταβιβάσει.
Με άλλα λόγια, ψυχομετρία είναι  η δύναμη που εμφανίζει, στο νοητικό ή πνευματικό μάτι, μια πανοραμική εικόνα όλων εκείνων που έχουν συμβεί στο εξεταζόμενο αντικείμενο. Η χρήση της λέξης «ψυχομετρία» καθορίστηκε από τους καθηγητές Μπιουκάναν και Ντέντον και σήμαινε την ικανότητα κάποιου να μπορεί να μετρά την ψυχή ενός αντικειμένου.

Εάν η λέξη «ψυχή» σημαίνει το εσώτατο πνευματικό μέρος του εξεταζόμενου αντικειμένου, ο όρος είναι επίσης ελλιπής και ανακριβής. Ενώ εάν θεωρήσουμε ότι είναι το εξωτερικό ή τυχαίο υλικό μέρος ή χαρακτηριστικό του αντικειμένου, τότε διαστρεβλώνουμε την ορθή και σκόπιμη χρήση του όρου.
Τα φαινόμενα που χαρακτηρίζονται με τον όρο της ψυχομετρίας, ανήκουν τις περισσότερες φορές αποκλειστικά σε τυχαίες ή εξωτερικές εντυπώσεις, οι οποίες, καθώς φιλτράρουν ή επιτρέπουν την εξέταση όλου του όγκου του αντικειμένου, δεν συμμετέχουν ποτέ στην ιδιοσυστασία του. Όταν λέμε ότι ψυχομετρούμε ένα αντικείμενο, σημαίνει ότι η σχετική ικανότητα υπολογίζει στο πνεύμα ή στην ψυχή του αντικειμένου. Έτσι βλέπουμε ότι η ονομασία καταμέτρηση της ψυχής, δεν είναι μόνο ανακριβής αλλά και πλεονάζουσα επίσης. Θα έπρεπε να χρησιμοποιούμε μια άλλη λέξη αντί του όρου «ψυχομετρία».

Η επιστήμη σήμερα δεν αναγνωρίζει την ψυχομετρία γιατί δεν αποδέχεται ότι η ανθρώπινη ψυχή ή νους έχει τη δύναμη να παράγει αποτελέσματα τα οποία, όμως, επιτρέπει να παράγονται μόνο μέσω της χρήσης χημικών ουσιών ή του ηλεκτρισμού. Είναι αποδεκτό ότι μια διαρκής και αναπαραγόμενη εντύπωση μπορεί να δημιουργηθεί πάνω σε ένα κομμάτι από μαλακό ατσάλι απλώς με το να ακουμπήσουμε πάνω του ένα άλλο αντικείμενο, όπως μια πεντάρα, και έτσι ξεθωριασμένες εικόνες από συγκεκριμένα τμήματά του έρχονται πάλι στο φως μέσω του ηλεκτρισμού ή χημικών ουσιών. Όμως η επιστήμη δεν παραδέχεται ότι και ο άνθρωπος, απλά κρατώντας τα ίδια αντικείμενα στο χέρι του ή στο μέτωπό του, μπορεί να φέρει ξεκάθαρα μπροστά στο νοητικό του μάτι τις ίδιες παλιές και εξαφανισμένες εικόνες. Αυτό όμως που η επιστημονική κοινότητα παραδέχεται είναι ότι αυτές οι εντυπώσεις έχουν διάρκεια, και αυτό μας κάνει να ελπίζουμε ότι κάποια μέρα θα παραδεχθούν και τα υπόλοιπα.

Εάν κάποιος τοποθετήσει μια χάρτινη οθόνη (παραβάν), ας πούμε ενάμιση τετραγωνικό μέτρο, και σταθεί πίσω της θα ανακαλύψει φυσικά, ότι δυσκολεύεται να δει τί βρίσκεται  μπροστά του.  Αλλά εάν κάνει μια τρύπα με καρφίτσα στην επάνω δεξιά γωνία και τοποθετήσει το μάτι του εκεί, τί ακολουθεί; Μπορεί να δει τα αντικείμενα τα οποία ήταν μέχρι τώρα κρυμμένα. Εάν κάνουμε άλλο ένα τρύπημα στην οθόνη στην αντίθετη γωνία, με ενάμιση μέτρο απόσταση, τότε μπορούμε να παρατηρήσουμε τα ίδια αντικείμενα ή την ίδια εικόνα ολόκληρη. Αυτό βέβαια μπορεί να επαναληφθεί σε όλα τα σημεία της οθόνης. Εάν κατά τη διάρκεια που το άτομο κοιτάζει την εικόνα μέσα από τη μικρή τρύπα στην επάνω δεξιά γωνία, ένας φωτογραφικός φακός τοποθετηθεί μέσα στην τρύπα, στο κέντρο της εικόνας, ο φωτογράφος που κοιτάζει μέσα από αυτήν θα φωτογραφηθεί από την κάμερα.

Συμπεραίνουμε λοιπόν, ότι η εικόνα του αντικειμένου ή μέρους της οθόνης εντυπώνεται ή ξεπετάγεται προς οποιαδήποτε κατεύθυνση της οθόνης, και ότι στο ελάχιστο σημείο, ή καλύτερα πάνω σε κάθε μικρό τμήμα της, θα βρεθεί η εικόνα του αντικειμένου ή η σκηνή που υπάρχει μπροστά του, σαν μια ολοκληρωμένη εικόνα η οποία καλύπτει ολόκληρη την οθόνη.

Μια αρχαία γνωστή εικόνα, θα εξηγήσει αυτό που λέω. Εάν κάποιος κρατήσει μια σταγόνα υδράργυρου πάνω σε ένα δίσκο, το πρόσωπο αντανακλάται πάνω στη σταγόνα. Εάν η σταγόνα διασπαστεί σε χιλιάδες άλλες μικρές σταγόνες, καθεμία θα αντανακλά το πρόσωπο πάλι. Ή για να το καταλάβουμε πιο εύκολα, εάν πέντε άνθρωποι στέκονται μπροστά από ένα άλλον σε απόσταση 7 μέτρων περίπου, κάθε ζευγάρι μάτια από τους πέντε θα βλέπει τον ίδιο άνθρωπο, αποδεικνύοντας έτσι ότι υπάρχει για κάθε διαφορετικό αμφιβληστροειδή μία ξεχωριστή και ολοκληρωμένη εικόνα από το ίδιο αντικείμενο.

Οι Θεόσοφοι και οι αποκρυφιστές από τα αρχαία χρόνια ήξεραν ότι κάθε αντικείμενο στον κόσμο δέχεται και κρατά όλες τις εντυπώσεις, όχι μόνο των αντικειμένων που βρίσκονται μπροστά τους αλλά επίσης και όλων όσων έχουν συμβεί πριν σε τούτα τα αντικείμενα. Και ότι αυτές οι εντυπώσεις είναι ανεξίτηλες καθώς και ότι οποιαδήποτε στιγμή αυτές οι εντυπώσεις μπορούν να αποσπασθούν από το ανθρώπινο νευρικό σύστημα και να παρουσιαστούν στον νου. Έτσι αν κρατάμε μια πέτρα από τη Ρωμαϊκή Αγορά, μπορούμε να αναπαράγουμε στον νου, μια καθαρή εικόνα όλων όσων συνέβαιναν στην Αγορά.

Ο λόγος που δώσαμε το παράδειγμα της οθόνης και η επιμονή μας σε αυτό, ήταν για να δείξουμε ότι δεν δημιουργούμε κανένα γελοίο ή αδύναμο ισχυρισμό όταν λέμε ότι το μικρό κομμάτι από την Αγορά θα μας δώσει μια ολοκληρωμένη εικόνα και όχι μια αποσπασματική.(1)

Το 1882 έλαβα από ένα φίλο ένα κομμάτι λινού υφάσματος μέσα στο οποίο ήταν τυλιγμένη μία αιγυπτιακή ibis (θρεσκιόρνιθα), που βρέθηκε στο στήθος μιας μούμιας. Το τύλιξα με ύφασμα και το έδωσα σε κάποιο φίλο ο οποίος δεν ήξερε εάν υπήρχε κάτι μέσα σε αυτό. Το τοποθέτησε στο μέτωπό του και άρχισε σύντομα να περιγράφει μια αιγυπτιακά σκηνή, μετά μια αιγυπτιακή πόλη, ύστερα άρχισε να περιγράφει έναν άνθρωπο με αιγυπτιακά ρούχα που ταξίδευε στο ποτάμι, μετά ο άνθρωπος αυτός πήγε στην παραλία και μέσα σε ένα δασάκι σκότωσε ένα πουλί, ύστερα είπε ότι το πτηνό έμοιαζε σαν ibis= θρεσκιόρνιθα, και κατέληξε περιγράφοντας τον άνθρωπο να επιστρέφει με το πτηνό στην πόλη. Η περιγραφή του αντιστοιχούσε με τις εικόνες και την περιγραφή αρχαίων Αιγυπτιακών πόλεων. 
Αφήνω αυτή τη σύμπτωση, όπως την αποκαλούν οι επιστήμονες, σε αυτούς που μπορούν να εκτιμήσουν την πραγματική της αξία.

Όταν η επιστήμη αρχίσει να αναγνωρίζει στο άτομο την ύπαρξη αυτού που οι Χριστιανοί αποκαλούν πνεύμα, και που κάποιοι άλλοι ξέρουν ότι είναι ύλη αλλά σε μια πιο λεπτοφυή κατάσταση, τότε η ψυχομετρία θα μελετηθεί όπως πρέπει, και ένα εκθαμβωτικό φως θα ριχθεί πάνω στην αρχαιολογική και εθνολογική έρευνα.
Αλλά υπάρχει άραγε κάποια ελπίδα για την επιστήμη;

Ο Πλατωνιστής, Ιανουάριος 1884

1. Οι ισχυρισμοί του Ουϊλλιαμ Τζατζ επαληθεύνονται από τη σύγχρονη επιστήμη με τη θεωρία του Ολογράμματος.
Δείτε το σχετικό άρθρο «Επιστήμη και Ψυχικά Φαινόμενα»