Newsletter:Σαμπάλα και το Ιερό Νησί

/Newsletter:Σαμπάλα και το Ιερό Νησί
Newsletter:Σαμπάλα και το Ιερό Νησί2017-03-28T11:34:40+00:00

Newsletter:Σαμπάλα και το Ιερό Νησί

Αθήνα, 21 Μαϊου 2015

Σαμπάλα και το Ιερό Νησί

Το θέμα είναι ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα της απόκρυφης διδασκαλίας επειδή αφορά στην Πνευματική μας Ιεραρχία, την Ιεραρχία του Φωτός. Η ανθρωπότητα οφείλει τη νοητική και πνευματική της εκπαίδευση στους Πνευματικούς Διδασκάλους όπως και κάθε της βήμα προς τις επιστήμες, τα γράμματα, τις τέχνες και τον πολιτισμό.

Έδρα τους είναι η Σαμπάλα, «το Ιερό Μέρος όπου ο γήινος κόσμος ενώνεται με το ανώτερο επίπεδο της συνειδητότητας» εξηγεί στο βιβλίο του ο  Νίκολας Ρέριχ «Heart of Asia».  Και συνεχίζει: «…στην Ασία ξέρουν ότι υπάρχουν δύο Σαμπάλα, η μία υλική και η άλλη αόρατη».

 Το Ιερό Νησί

 

 

Όλες οι θρησκείες και οι εσωτερικές διδασκαλίες αναφέρονται σε τούτη την ιεραρχία των Δυνάμεων – μπορεί με διαφορετικούς όρους – όμως πρόκειται για τα ίδια κέντρα Δυνάμεων γιατί αυτή η ιεραρχία είναι που συνδέει τη Θεία Δύναμη με τον άνθρωπο και δίνει τη δυνατότητα στην ατομική συνειδητότητα να εξελιχθεί ανεβαίνοντας όλες τις βαθμίδες που σχηματίζει το ρεύμα της Δύναμης καθώς κινείται από τα έσω προς τα έξω και από το θείο προς το φυσικό και αντίστροφα.

«… Η δημιουργία ή η εξέλιξη αρχίζει με τη νοητική ενέργεια του Λόγου. Το σύμπαν με τις ατέλειωτες λεπτομέρειές του και με τους υπέροχους νόμους του δεν έρχεται σε ύπαρξη τυχαία… Έρχεται σε ύπαρξη κυρίως μέσω της πηγής της ενέργειας και της δύναμης που υπάρχουν στον κόσμο, την οποία ονομάζουμε Λόγο και ο οποίος είναι ο υπαρκτός αντιπρόσωπος της δύναμης και της σοφίας του Παραμπράχμαν…”(1)

H Θεοσοφία «… Δέχεται ένα Λόγο ή ένα συλλογικό «Δημιουργό» του Σύμπαντος, ένα Δημιουργό: με την έννοια που χρησιμοποιεί κανείς όταν μιλάει για τον «Αρχιτέκτονα» σαν τον «Δημιουργό» ενός οικοδομήματος,… Στην περίπτωσή μας το σχέδιο σχηματίσθηκε από την Ιδεοπλασία του Σύμπαντος και ο κατασκευαστικός μόχθος αφέθηκε στα πλήθη των νοημόνων Ενεργειών και Δυνάμεων.» (2)

Αυτές οι Δυνάμεις είναι «… τα συλλογικά πλήθη των πνευματικών όντων – τα Πλήθη των Αγγέλων του Χριστιανισμού, οι Ελοϊμ και οι «Αγγελιαφόροι» των Ιουδαίων – που είναι ο φορέας για την εκδήλωση της θείας ή συμπαντικής σκέψης και θέλησης. Είναι οι Νοήμονες Δυνάμεις που δίνουν και ενεργοποιούν στη Φύση τους «νόμους» της, ενώ οι ίδιες δρουν σύμφωνα με νόμους που έχουν εντυπωθεί, με παρόμοιο τρόπο πάνω τους, από ακόμα ανώτερες Δυνάμεις…..» (3)

Όταν η κοσμική εκδήλωση αρχίζει, δεν ξεκινάει άτακτα ή κατά τύχη. Αρχίζει με μια συμμόρφωση (διάταξη) προς τα σπέρματα της ζωής που ονομάζονται «νόμοι»… και αυτοί οι «νόμοι» εκφράζονται και τυπώνονται πάνω στην ύλη από τις συμπαντικές ιεραρχίες.

Στο παρόν πλανητικό μανβαντάρα, υπάρχουν ιεραρχίες, που είναι υπεύθυνες για την πρόοδο της ανθρωπότητας  και του πλανήτη. Υπάρχουν ιεραρχίες που εργάζονται για τις μορφές, και ιεραρχίες που εργάζονται για την ανάπτυξη της νοημοσύνης και της συνειδητότητας του ανθρώπου. Οι Οντότητες που εργάζονται για τη δική μας και στη δική μας ανθρωπότητα, για την πνευματική της πρόοδο, είναι η Ιεραρχία της Συμπόνιας ή Ιεραρχία του Φωτός.

Η Ιεραρχία της Συμπόνιας αποτελείται από Οντότητες που είναι γνωστές ως πνευματικοί Διδάσκαλοι, Αβατάρ, Θείοι Καθοδηγητές, Μαχάτμα και Διδάσκαλοι της Σοφίας. Μαχάτμα, είναι η ‘μεγάλη ψυχή’. Είναι  ένας Αντέπτ υψηλής τάξης. Πρόκειται για Όντα που έχουν κυριαρχήσει των κατωτέρων αρχών τους, μένοντας έτσι ανεπηρέαστα από τον ‘άνθρωπο της σάρκας’ και κατέχοντας γνώση και δύναμη ανάλογη του πνευματικού σταδίου που κατέκτησαν.  Ονομάζονται επίσης, στην Πάλι διάλεκτο, Ραχάτ και Αρχάτ.
Η Ιεραρχία αυτή είναι υπεύθυνη για την ανάπτυξη της ανθρώπινης νοημοσύνης και αυτοσυνειδητότητας στη διάρκεια της συγκεκριμένης πλανητικής αλύσου. Είναι πρώην άνθρωποι που έχουν τελειωθεί πνευματικά από πρόσφατα είτε παλαιότερα πλανητικά μανβαντάρα.

Η Ιεραρχία αυτή ονομάζεται επίσης «Ιεραρχία του Φωτός» ή «Πνευματική Ιεραρχία» ή «Πλανητική Ιεραρχία». Αυτή η Ιεραρχία είναι ένας κρίκος μέσα στην τεράστια Κοσμική Αλυσίδα των Όντων, που οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν Χρυσή ‘Αλυσο του Ερμή ή Ερμητική Άλυσο….. Οι Διδάσκαλοι είναι κρίκοι …. Και συμπερασματικά αντιλαμβανόμαστε ότι η θέση και το έργο τους στον κόσμο είναι ένα μόνο τμήμα στην κοσμική δομή.

Η Θαυμαστή Ύπαρξη

Στην κορυφή της Πλανητικής μας Ιεραρχίας βρίσκεται «ο Μεγάλος Μυσταγωγός» ή «η Μεγάλη Θυσία». Ονομάζεται επίσης «η Θαυμαστή Ύπαρξη». Είναι η Οντότητα ή το Δένδρο από το οποίο ξεπήδησαν όλοι οι Σοφοί και Ιεροφάντες της ανθρωπότητας

Η  «Θαυμαστή Ύπαρξη» – η Καρδιά των θείων καθοδηγητών -κατέβηκε από μια ανώτερη περιοχή στην αρχή της Τρίτης Εποχής-Φυλής κατά την οποία ενσαρκώθηκαν οι «Γιοί της Σοφίας». Σ’αυτή τη φυλή λέγεται ότι ενσαρκώθηκαν πνευματικά Όντα που είχαν κατακτήσει την πνευματική τους τελείωση από προηγούμενους κύκλους εξέλιξης. Αυτή η Θαυμαστή Ύπαρξη είναι το Δέντρο από το οποίο στις επόμενες εποχές ξεπήδησαν οι Σοφοί και Ιεροφάντες (Ερμής, Ενώχ, Καπίλα, Ορφέας, Πυθαγόρας, κτλ.) Είναι το μυστηριώδες αόρατο αλλά πάντα παρόν Πρόσωπο, για το οποίο κυκλοφορούν μύθοι και ιστορίες στον χώρο του Αποκρυφισμού.

 Κάτω από τη σιωπηλή και άμεση καθοδήγησή της Θαυμαστής Ύπαρξης, όλοι οι άλλοι λιγότερο θείοι Διδάσκαλοι έγιναν καθοδηγητές της ανθρωπότητας. Είναι αυτοί που έδωσαν τις πρώτες ιδέες για τις τέχνες και τις επιστήμες, καθώς και για την πνευματική γνώση. Και αυτοί έθεσαν τα θεμέλια όλων των αρχαίων πολιτισμών. (4)
Τα Όντα αυτά εμφανίζονται πρώτα σαν θεοί και δημιουργοί και έπειτα συγχωνεύονται στον γεννημένο άνθρωπο για να αναδυθούν τελικά σαν θείοι βασιλείς και κυβερνήτες. (5)
«Ο Πλάτωνας είναι ο πρώτος από τους κλασσικούς ο οποίος αναφέρεται δια μακρών στις θείες Δυναστείες και τις τοποθετεί σε μια μεγάλη ήπειρο την οποία ονομάζει Ατλαντίδα.» αναφέρει η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ (6)
Επίσης, λέει ότι ο Σαμπολιόν, «με κατάπληξη είδε… αποσπάσματα ενός καταλόγου δυναστειών που περιλάμβαναν … τη Βασιλεία των Θεών και των Ηρώων».

Τί λέει η Ελληνική Μυθολογία;

Στην Ελληνική μυθολογία, η Σαμπάλα κρύβεται στις αναφορές τις σχετικές με την Υπερβόρεια χώρα. Οι Υπερβόρειοι ήταν ένας μυθικός λαός που ζούσε μακριά στον βορά πάνω από τη Θράκη. Η υπεράνω του Βορέα χώρα ήταν μια περιοχή ψηλά πάνω από την Σκυθία. Σε αυτή την περιοχή, λέει ο Πίνδαρος, «Ποτέ δεν λείπουν οι Μούσες… Δεν υπάρχει αρρώστια ούτε γήρας στο ιερό τους αίμα, ζουν μακριά από κόπο και πόλεμο…. Δεν θα βρεις αυτόν τον υπέροχο δρόμο προς την Υπερβόρεια ούτε από την στεριά ούτε από τη θάλασσα.» (7)

Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, ονόμαζαν Υπερβόρεια μια άγνωστη περιοχή στο βόρειο πόλο, όπου κατά τους Πλίνιο, Ηρόδοτο, Βιργίλιο και Κικέρωνα οι κάτοικοί της ζούσαν έως και χίλια χρόνια μια ζωή πλήρους ευτυχίας. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (4.13) ο Υπερβόρειος τόπος  περιστοιχιζόταν από δύο δακτύλιους, όπου στον πρώτο υπήρχαν οι χρυσοί γρυπαετοί-φύλακες και στο δεύτερο ήταν οι μονόφθαλμοι Αρίμασποι (Arimaspians). Ο όρος μονόφθαλμος σημαίνει τον άνθρωπο που κατέχει την έκτη αίσθηση, αυτόν που διαθέτει αστρικές δυνάμεις. Ο Ησίοδος αναφέρεται επίσης σε τούτη την περιοχή που όλοι τοποθετούσαν πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο.

Από τον Στράβωνα (11.4.3.) αναφέρεται είτε ως χερσόνησος είτε ως νησί, που βρίσκεται πάνω από τη Γαλλία και άλλες περιγραφές την τοποθετούν στα Ουράλια όρη.

Επίσης ο Παυσανίας αναφέρει ότι οι Υπερβόρειοι έστελναν μυστηριώδη δώρα σκεπασμένα με άχυρο πρώτα στη Δωδώνη και στη συνέχεια περνώντας τα από λαό σε λαό έφθασαν στο ιερό του Απόλλωνα στη Δήλο. Σε τούτη τη συγκεκριμένη παράγραφο περιγράφεται συμβολικά ο τρόπος που μεταφερόταν η μύηση και η θεία γνώση από άνθρωπο σε άνθρωπο, από γενιά σε γενιά, από τη  μία ρίζα φυλή στην επόμενη και από ήπειρο σε ήπειρο.

Ο ένας από τους δώδεκα Ολύμπιους θεούς, ο Απόλλων, αποσυρόταν στην Υπερβόρεια χώρα, στη διάρκεια του χειμώνα. Κατά τη Μυστική Δοξασία «υπερβόρειος» είναι το όνομα που διαλέχθηκε για τη Δεύτερη Ήπειρο, τη χώρα που άπλωσε τα ακρωτήριά της νότια και δυτικά του Βόρειου Πόλου. … Ήταν μια πραγματική ήπειρος, που δεν γνώριζε χειμώνα εκείνες τις παλιές μέρες και οι Έλληνες την ονόμαζαν «η χώρα των Θεών». (8) Σύμφωνα με την εσωτερική παράδοση, και όπως ήδη προαναφέρθηκε, οι Θείοι Καθοδηγητές προσαρμοζόμενοι στις μεταβολές της εξέλιξης και από ήπειρο σε ήπειρο ακολούθησαν αναγκαστικά τα επόμενα σχήματα ζωής και μορφής ώστε να επικοινωνούν με την εξελισσόμενη ανθρωπότητα και να της μεταδίδουν τη θεία γνώση. Έτσι ο Ηρόδοτος αναφέρεται στις «θαυμαστές δυναστείες των θεών που προηγήθηκαν της βασιλείας των θνητών, ακολουθήθηκαν από τους ημίθεους, τους ήρωες και τέλος από τους ανθρώπους.» (9)

Σε ακόμη παλαιότερες στιγμές, στη Λεμούρια εποχή-ρίζα φυλή, η εσωτερική παράδοση αναφέρει ότι ο Μάνκο Καπάκ, ο θρυλικός ιδρυτής της δυναστείας των Ίνκα στο Περού και στο Κούθκο ήταν μαζί με τον αδελφό του, γιοί του θεού Ίντι. Μαζί με τα υπόλοιπα αδέρφια τους, στάλθηκαν από τον Ίντι στη γη μαζί με ένα χρυσό ραβδί, υπαγορεύοντάς τους να χτίσουν ένα Ναό αφιερωμένο στο θεό Ήλιο όπου προσγειωνόταν το ραβδί. Το χρυσό ραβδί βυθίστηκε στο Κούθκο, που ονομάστηκε ομφαλός του κόσμου. Ο ομφαλός του κόσμου θεωρείται το σημείο αποκατάστασης της γεωδυναμικής ισορροπίας του πλανήτη και ένα σημείο, μία Πύλη, όπου υπάρχει και εκδηλώνεται η ιεραρχία των θείων καθοδηγητών.              Στη  Μυστική Δοξασία αναφέρεται ότι  «Οι εκλεκτοί της Λεμουρίας βρήκαν καταφύγιο στο ιερό Νησί … στη (σύγχρονη) έρημο Γκόμπι.» (10)

Σαμπάλα –  Η Πηγή της Ευδαιμονίας

Η Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ, πριν από 130 χρόνια περίπου, εισήγαγε στους δυτικούς ερευνητές τη Σαμπάλα (Shambhala), που διαφορετικά θα παρέμενε κρυφή και στη γνώση μόνο μερικών μαθητών. Η λέξη είναι σανσκριτική και σημαίνει «η πηγή της ευδαιμονίας» ή διαφορετικά «ο τόπος της ειρήνης και της ηρεμίας».

περισσότερα Σαμπάλα και το Ιερό Νησί