Newsletter: Tί είναι Αλήθεια;

/Newsletter: Tί είναι Αλήθεια;
Newsletter: Tί είναι Αλήθεια;2017-03-28T11:27:22+00:00

Newsletter: Tί είναι Αλήθεια;

Αθήνα, 8 Αυγούστου 2015

 

Για να φθάσουμε τον Ήλιο της Αλήθειας, πρέπει να αναπτύξουμε την Ανώτερη Φύση μας

Έλενα Π.Μπλαβάτσκυ

Αποσπάσματα από το άρθρο της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ “Τί είναι Αλήθεια;”

που έχει αναρτηθεί στα Άρθρα της ιστοσελίδας www.blavatsky.gr

 

Σε κάθε εποχή έζησαν Σοφοί που κατέκτησαν το απόλυτο  αλλά που δεν μπόρεσαν να διδάξουν παρά μόνο σχετικές αλήθειες. Γιατί κανένας μέχρι τώρα, γεννημένος από θνητή μάνα στη δικιά μας φυλή, δεν είπε ανοιχτά ή δεν θα μπορούσε να έχει πει ανοιχτά την απόλυτη, την οριστική αλήθεια στους άλλους ανθρώπους, αφού καθένας  μας πρέπει να βρει την (γι’ αυτόν) τελική  γνώση μέσα του. Μια που ποτέ ο νους δυο ανθρώπων δεν μπορεί να ταυτιστεί απολύτως, καθένας πρέπει να λάβει την υπέρτατη φώτιση με τις δικές του δυνάμεις, ανάλογα με την νοητική του ικανότητα χωρίς να γίνεται ετερόφωτος κάποιου άλλου.   Ο μεγαλύτερος εν ζωή Αντέπτ μπορεί να αποκαλύψει από την Συμπαντική Αλήθεια μόνο όση μπορεί να αφομοιώσει ο νους του εκάστοτε αποδέκτη. Όχι περισσότερη.

Το λατινικό ρητό που λέει  «Tot homines, quot sententiae», δηλαδή «όσοι άνθρωποι, τόσες και οι γνώμες»– ισχύει διαχρονικά. Ένας είναι ο  ήλιος, αλλά οι ακτίνες του αναρίθμητες. Κι η επίδρασή τους είναι είτε ευεργετική είτε βλαπτική, ανάλογα με την φύση και την ιδιοσυστασία των αντικειμένων πάνω στα οποία πέφτουν. Η πολικότητα είναι κάτι το συμπαντικό. Αυτό, όμως, που προκαλεί την πόλωση  βρίσκεται μέσα στη συνειδητότητά μας.  Το αν θα αφομοιώσουμε εμείς οι άνθρωποι μεγαλύτερο ή μικρότερο μέρος της απόλυτης αλήθειας εξαρτάται από  το πόσο θα ανυψώσουμε τη συνειδητότητά μας προς αυτήν. Ωστόσο,  η ανθρώπινη συνειδητότητα  είναι σαν το ηλιοτρόπιο.  Λαχταρώντας να νοιώσει τις ζεστές ακτίνες, το φυτό στρέφεται μόνο προς τον ήλιο, γυρίζει και ξαναγυρίζει ακολουθώντας την πορεία της άπιαστης φωτεινής πηγής:  oι ρίζες του το κρατάνε γερά στη γη κι η μισή ζωή του περνάει στην σκιά…

Καθένας μας, όμως, μπορεί  σε  κάποιο βαθμό να πλησιάσει τον Ήλιο της Αλήθειας, ακόμα και πάνω στη γη, και να απορροφήσει τις πιο ζεστές και άμεσες ακτίνες του, όσο κι αν τον αγγίξουν διαφοροποιημένες μετά το μακρινό τους ταξίδι μέσα από τα μόρια της ύλης στον χώρο.  Δύο μέθοδοι υπάρχουν για να το πετύχει αυτό κανείς.

Στο φυσικό πεδίο, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το νοητικό μας πολαροσκόπιο. Να αναλύσουμε τις ιδιότητες κάθε ακτίνας και  να επιλέξουμε τη γνησιότερη.  Στο πεδίο της πνευματικότητας, για να φτάσουμε στον Ήλιο της Αλήθειας πρέπει να εργαστούμε με μεγάλο  ζήλο  για να μπορέσουμε να αναπτύξουμε την ανώτερη φύση μας. Ξέρουμε ότι αν αδρανοποιήσουμε λίγο-λίγο μέσα μας  τις ορέξεις της κατώτερης προσωπικότητας, νεκρώνοντας  έτσι τη φωνή του καθαρά φυσικού νου μας – του νου που είναι εξαρτημένος και προσκολλημένος στο μέσον ή στο όχημά του, δηλαδή στον οργανικό μας εγκέφαλο – ο εντός μας ζωώδης άνθρωπος  μπορεί να δημιουργήσει χώρο για τον πνευματικό νου.   Και μόλις αυτός αφυπνιστεί από τον λήθαργό του, τότε αναλόγως αναπτύσσονται  κι οι ανώτερες πνευματικές αισθήσεις κι αντιλήψεις μας, οπότε κι εξελίσσονται παράλληλα με τον «θεϊκό άνθρωπο».  Να, τί έκαναν πάντα και εξακολουθούν ακόμα να κάνουν οι μεγάλοι Αντέπτ, οι Γιόγκι της Ανατολής κι οι Δυτικοί Μυστικιστές.

Από τότε που ο Δελφικός χρησμός πρόσταξε  «Γνώθι σαυτόν» δεν διδάχτηκε ποτέ ξανά μεγαλύτερη ή πιο σημαντική αλήθεια. Χωρίς αυτή την συνειδητοποίηση, ο άνθρωπος θα μείνει πάντα τυφλός ακόμα κι απέναντι σε πολλές σχετικές αλήθειες, πόσο μάλλον στην απόλυτη αλήθεια.  Ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίσει τον εαυτό του, να αποκτήσει, δηλαδή, εκείνη την εσωτερική αντίληψη που ποτέ δεν θα τον εξαπατήσει, προτού κατορθώσει να γίνει κάτοχος της απόλυτης αλήθειας. Η απόλυτη αλήθεια είναι το σύμβολο της Αιωνιότητας, επομένως κανένας πεπερασμένος νους δεν μπορεί ποτέ να συλλάβει το αιώνιο, άρα δεν θα μάθει ποτέ την αλήθεια στην πληρότητά της. Για να φτάσει στην κατάσταση να την δει και να την νοιώσει, θα πρέπει ο πήλινος εξωτερικός άνθρωπος να αδρανοποιήσει τις αισθήσεις του. Ίσως  να μας πουν ότι κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο κι οι πιο πολλοί, σίγουρα, θα προτιμήσουν να αρκεστούν στις σχετικές αλήθειες. Καμιά  αμφιβολία. Όμως, για να προσεγγίσουμε ακόμα και τις γήινες αλήθειες, πρώτα απ’ όλα, χρειάζεται αγάπη για την ίδια την αλήθεια. Διαφορετικά, δεν θα μπορέσουμε να την αναγνωρίσουμε. Και ποιός αγαπάει στις μέρες μας την αλήθεια για την αλήθεια;

Πόσοι από μας είναι έτοιμοι να ψάξουν να την βρουν, να την δεχτούν και  να την εφαρμόσουν, σε κοινωνίες  όπου κάθε επιτυχία χτίζεται πάνω στα φαινόμενα κι όχι στην πραγματικότητα, στην αυτοεπιβεβαίωση κι  όχι σε ουσιαστικές αξίες;

Έχουμε πλήρη επίγνωση του πόσο δύσκολο είναι να δεχτεί κανείς την αλήθεια. Η όμορφη ουράνια παρθένα κατεβαίνει μόνο σε οικείο (γι’ αυτήν) περιβάλλον – σε έναν αμερόληπτο, χωρίς προκαταλήψεις νου που τον φωτίζει καθαρή Πνευματική Συνειδητότητα. Σπανίζουν, όμως, και τα δύο στις πολιτισμένες χώρες. Στον αιώνα μας που τον χαρακτηρίζει η εφεύρεση του ατμού και του ηλεκτρισμού, ζώντας με τρελούς ρυθμούς που αφήνουν ελάχιστο χρόνο για στοχασμό,  ο άνθρωπος συνήθως αφήνεται να παρασυρθεί από τη βρεφική του κούνια στον τάφο, καρφωμένος πάνω στην Προκρούστεια  κλίνη της συνήθειας και της συμβατικότητας. Η συμβατικότητα, όμως,  – καθαρά και ξάστερα – είναι από μόνη της κάτι το ΨΕΥΤΙΚΟ, αφού ούτως ή άλλως ορίζεται ως «μια προσομοίωση αισθημάτων σύμφωνα με ένα πρότυπο που έχουμε αποδεχτεί»  (όπως λέει ο ορισμός που της δίνει ο F. W. Robertson). Κι όπου υπάρχει προσομοίωση δεν μπορεί να υπάρχει αλήθεια. Το πόσο βαθυστόχαστη είναι η παρατήρηση που κάνει ο  Μπάιρον λέγοντας  ότι «η αλήθεια είναι ένα πετράδι που βρίσκεται σε μεγάλα βάθη, ενώ στην επιφάνεια αυτού του κόσμου όλα τα πράγματα ζυγίζονται με την απατηλή ζυγαριά της συνήθειας»  το ξέρουν καλύτερα όσοι είναι αναγκασμένοι να ζουν στην αποπνικτική ατμόσφαιρα των κοινωνικών συμβάσεων.  Ακόμα κι όταν το επιθυμούν, όταν έχουν ανησυχίες για μάθηση, δεν τολμούν να δεχτούν τις αλήθειες που τόσο  λαχταράνε, τρέμοντας τον θηριώδη Μολώχ που λέγεται Κοινωνία.

ΕΓΩΙΣΜΟΣ, το πρωτότοκο παιδί της Άγνοιας,  καρπός της διδασκαλίας που διακηρύσσει  πώς για κάθε νεογέννητο μωρό  «δημιουργείται» μια καινούρια ψυχή, ξέχωρη και διακριτή από την Παγκόσμια Ψυχή – αυτός ο Εγωισμός  είναι το αδιαπέραστο τείχος ανάμεσα στον προσωπικό Εαυτό και στην Αλήθεια. Είναι η γόνιμη μάνα κάθε ανθρώπινης κακίας, όπου το Ψέμα γεννιέται από την ανάγκη να κρύβει κανείς την αλήθεια  κι η Υποκρισία από τη λαχτάρα  να μασκαρεύει το Ψέμα. Είναι ο μύκητας που μεγαλώνει και θεριεύει σε κάθε ανθρώπινη καρδιά  με τα χρόνια, αφού έχει πρώτα εξοντώσει όλα τα ανώτερα συναισθήματα. Ο εγωισμός σκοτώνει κάθε ευγενική  παρόρμηση της φύσης μας κι είναι η μόνη θεότητα που δεν φοβάται ότι οι ταγμένοι σ’ αυτόν θα τον προδώσουν ή θα τον εγκαταλείψουν.  Γι’ αυτό και τον βλέπουμε να διαφεντεύει τον κόσμο και την λεγόμενη μοντέρνα κοινωνία. Το αποτέλεσμα είναι να ζούμε, να κινούμαστε και να συνυπάρχουμε μ’ αυτόν τον θεό του σκότους με τις τρεις  όψεις:  Απάτη,  Αερολογίες και  Ψευτιά , που, με μια λέξη, λέγονται ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΙΣΜΟΣ.

Συνοψίζοντας όλη την ιδέα αναφορικά με την απόλυτη και τη σχετική αλήθεια, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να επαναλάβουμε ό,τι προείπαμε. Έξω από μια υψηλή πνευματική κατάσταση του νου, όπου ο άνθρωπος γίνεται ένα με τον ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟ ΝΟΥδεν μπορεί να βρει τίποτα στη γη εκτός από κάποια  σχετική αλήθεια ή αλήθειες σε οποιαδήποτε φιλοσοφία ή θρησκεία. Ακόμη κι αν επρόκειτο να βγει στην επιφάνεια  η θεά που βρίσκεται βαθειά μέσα στο πηγάδι-φυλακή της, δεν θα μπορούσε να δώσει στον άνθρωπο περισσότερα απ’ όσα αυτός μπορεί να αφομοιώσει. Στο μεταξύ, κάθε άνθρωπος μπορεί να κάθεται δίπλα στο πηγάδι – που το όνομά του είναι ΓΝΩΣΗ – και να κοιτάζει τον πυθμένα  ελπίζοντας να δει μέσα στα σκοτεινά νερά του τουλάχιστον το καθρέφτισμα της όμορφης εικόνας της Αλήθειας. Ωστόσο, σ’ αυτό ελλοχεύει κάποιος κίνδυνος, όπως παρατηρεί ο Ρίχτερ. Σίγουρα, μπορεί να φανεί πότε-πότε το καθρέφτισμα  κάποιας αλήθειας στο σημείο που κοιτάζουμε, κι αυτό να είναι η ανταμοιβή του υπομονετικού μελετητή. Όμως, προσθέτει ο Γερμανός στοχαστής, «Έχω ακούσει ότι κάποιοι φιλόσοφοι αναζητώντας την Αλήθεια, για να την τιμήσουν δεόντως, το μόνο που είδαν στο νερό και λάτρεψαν ήταν η δικιά τους εικόνα.»…

«Τι είναι Αλήθεια;», άρθρο της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, από το περιοδικό «Λούσιφερ»

“Λούσιφερ” σημαίνει “Εωσφόρος”που είναι ο Φορέας του Φωτός και αφορά στον πλανήτη Αφροδίτη που φέρνει τη νέα μέρα.

 Δείτε περισσότερα

Τί είναι Αλήθεια;