Ο Δρόμος της Αρετής

/Ο Δρόμος της Αρετής
Ο Δρόμος της Αρετής2018-04-12T11:10:03+00:00

Ο Δρόμος της Αρετής

Αθήνα, 13 Νοεμβρίου 2015|Ασπασία Παπαδομιχελάκη

Η Ηθική φιλοσοφία είναι ο κλάδος της επιστήμης, της θρησκείας και της μύησης που αναφέρεται στις έννοιες του καλού και του κακού, του ορθού και του λάθους, του  δικαίου και του αδίκου.
Η αρχαία σοφία υποστηρίζει ότι ο Κόσμος δεν είναι μόνον ορατός και υλικός αλλά κυρίως ενεργειακός και ηθικός, και επισημαίνει ότι  η πρακτική των ηθικών αρχών στην καθημερινότητα ξετυλίγει «τις λανθάνουσες Θείες δυνάμεις του ανθρώπου».

Ήθος είναι η τέχνη του να πράττεις δίχως να προκαλείς πόνο στους άλλους και το αποτέλεσμα αυτής της δράσης σε απελευθερώνει από τις επόμενες αιτίες του πόνου. Η εφαρμογή του ήθους και των αρετών του, είναι η τέχνη της σποράς του καλού κάρμα.

Στο Κλειδί της Θεοσοφίας, λέει:
«Αυτή είναι [η ηθική] η ουσία και ο αφρός των παγκόσμιων ηθών, συγκεντρωμένη από τις διδασκαλίες των παγκόσμιων μεγάλων μεταρρυθμιστών. Όμως, θα την βρείτε να αντιπροσωπεύεται από τον Κομφούκιο και τον Ζωροάστρη, τον Λάο-Τσε και το Μπαγκαβάτ-Γκιτά, τους κανόνες του Βούδδα και του Ιησού της Ναζαρέτ, ….. όπως επίσης από τον Πυθαγόρα, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τα σχολεία τους

Ο ανθρώπινος νους προέρχεται από τον Θείο Νου και η ψυχή του είναι μια ακτίνα της Παγκόσμιας Ψυχής που τρέφεται και ζει από ηθικούς Νόμους που εκδηλώνονται ως Αρετές.
«Ό,τι ήταν μεγάλο, γενναιόδωρο, ηρωϊκό,  τον παλιό καιρό δεν ήταν μόνο θέμα συζήτησης και κηρύγματος από τoυς άμβωνες όπως συμβαίνει στην εποχή μας, αλλά ήταν επίσης πράξη που μερικές φορές εφαρμοζόταν από ολόκληρα έθνη»

 Τί είναι Αρετή

Αρετή είναι το απόσταγμα της θείας ηθικής. Είναι η ουσία του Αγαθού.
Είναι αυτό που υπάρχει στον πυρήνα της ΜΙΑΣ ΑΡΧΗΣ  και συνδέει το ΕΝΑ με τα Πολλά . Για τον Πλάτωνα αρετή είναι αυτό που πράττουν οι άνθρωποι όταν τιμούν το Αγαθό.
Η εφαρμογή των αρετών αποσκοπεί στην πνευματική ολοκλήρωση. Επακόλουθο της εφαρμογής τους είναι μια ζωή στη γη χαρούμενη, ήρεμη, δίχως τύψεις και με προοπτικές «ευτυχίας». Ευτυχία είναι η καλή τύχη που είναι το αποτέλεσμα των ηθικών μας δράσεων που φέρνει την  καλή επαναγέννηση και την αρμονία στη ζωή μας.

Ήθος και Ηθική

Ο φιλόσοφος που προσπαθεί να ερμηνεύσει την έννοια του όρου «ήθος» ερευνά τις αρχές της φιλοσοφίας, ενώ ο ηθικολόγος είναι αυτός που ερμηνεύει την ανθρώπινη συμπεριφορά με έναν κατηγορηματικό τρόπο επηρεασμένο από τις δικές του προθέσεις. Κατά την εγκυκλοπαίδεια Webster, το «ήθος» αφορά στο κίνητρο και τον χαρακτήρα. Η «ηθική» είναι πιο περιορισμένος όρος γιατί  δίνει έμφαση στον τρόπο, στο έθιμο και τη συνήθεια.
Ο Σωκράτης, ένας πραγματικά ηθικός άνθρωπος και δάσκαλος της ηθικής, θεωρήθηκε από την κοινωνία του «ανήθικος». Συνήθιζε να λέει ότι ο άνθρωπος δεν ήταν εκούσια κακός και ότι το κακό είναι αποτέλεσμα της άγνοιας.
Η προσωπική ηθική, δηλαδή ο κομφορμισμός, είναι το κακέκτυπο που παρουσιάζεται όταν και όσο το άτομο απέχει από την Αλήθεια. Και είναι αυτό η αιτία των συμφορών ανάμεσα στις προσωπικότητες, στους λαούς, στα έθνη και τις φυλές.

Αυτό το χάσμα ανάμεσα στο Ήθος και την ηθικολογία καλύπτεται από την εξέλιξη η οποία προοδευτικά μέσω του κάρμα, της μύησης και της επαυξανόμενης εσωτερικής γνώσης διαλύει τις πλάνες και αναδεικνύει τον πνευματικό στόχο της ζωής και την πραγμάτωσή του.
Για τον Πλάτωνα οι Νόρμες (οι Ιδέες) του Αγαθού είναι το ύψιστο αντικείμενο της γνώσης-σοφίας. Επισημαίνει ότι η δικαιοσύνη, η αλήθεια, η ισότητα, το κάλλος προέρχονται και είναι σπέρματα του Αγαθού και ότι υπάρχουν αιώνια. Η ύπαρξη αυτών των Ιδεών στο «είναι» μας και η δύναμή τους που προβάλλεται μέσω του προοδευτικού εξαγνισμού της  προσωπικότητας ονομάζεται «ήθος» και «φωνή της συνείδησης».

Τα Ηθικά Αρχέτυπα

Δεν υπάρχει θρησκεία, εσωτερική διδασκαλία και απόκρυφο σύστημα που να μην αναφέρεται στα ηθικά πρότυπα, στις πασίγνωστες αρετές. Τα ηθικά αρχέτυπα κοσμούν και εμποτίζουν τον εκδηλωμένο κόσμο με τη σοφία τους και είναι οι νόρμες βάσει των οποίων κάθε ον οφείλει να πορευτεί, να εξελιχθεί και να μετατραπεί σε θείο ον.
Η Θεοσοφία είναι ουσιαστικά θεία ηθική. Πιστεύει και προτείνει την αποδοχή και την κατανόηση προς όλα τα όντα και τις καταστάσεις του κόσμου, εφόσον ό,τι γίνεται θα πρέπει να είναι για το καλό και την ευεργεσία των άλλων και όχι του προσωπικού εαυτού. Όπως αναφέρθηκε ήδη ανάμεσα στο ήθος και την εκάστοτε ηθική υπάρχει μια μεγάλη διαφορά, το πρώτο να αντιπροσωπεύει την Ιδέα, ενώ το δεύτερο να εκφράζει την Ιδέα περιτυλιγμένη και χαμένη κάτω από τα πέπλα των προσωπικών δεδομένων.
Μελετώντας κανείς και εμβαθύνοντας στα νοήματα της Μυστικής Δοξασίας, πείθεται ότι η δικαιοσύνη και η ανιδιοτέλεια είναι οι μόνοι δρόμοι που ακολουθώντας τους μπορεί κάποιος να επιστρέψει στην Κοιλάδα του Φωτός από την οποία αρχικά πήγασε. Η αρετή είναι ο δρόμος της επιστροφής προς τη ρίζα μας και πραγματοποιείται αυτή η επιστροφή ξεκινώντας πρώτα με την υπακοή μας προς τον θείο νόμο και αργότερα με την αυτοσυνειδητή προσαρμογή μας προς αυτόν. Αυτός ο ΝΟΜΟΣ προσδιορίστηκε από τον Βούδδα ως «η πραγματοποίηση της Αλήθειας» και από τη Σύγχρονη Θεοσοφία ως «Η Ενότητα της Ζωής».

Τα Εμπόδια

Η ζωή μας στον φυσικό κόσμο κυριαρχείται από την αίρεση της χωριστότητας και φυσικά της πλάνης. Αυτό σημαίνει ότι το ανθρώπινο εγώ βυθισμένο στις προσωπικές του ψευδαισθήσεις και τυφλωμένο από την πλάνη, χάνει την επαφή του με το αιώνιο και το αληθινό. Αν δεχτούμε ότι η Αλήθεια είναι αιώνια και το ψευδές προσωρινό, θα πρέπει να ερευνήσουμε ποιές είναι οι αιτίες που μας εγκλωβίζουν στο τελευταίο….

συνέχεια…    Ο Δρόμος της Αρετής