Στοιχεία από τις βιογραφίες των Αντέπτ για τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες

/Στοιχεία από τις βιογραφίες των Αντέπτ για τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες
Στοιχεία από τις βιογραφίες των Αντέπτ για τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες2019-03-25T12:39:11+00:00

Στοιχεία από τις βιογραφίες των Αντέπτ για τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες

«Το δέντρο το αναγνωρίζει κανείς από τον καρπό του. Τη φύση του Αντέπτ από τα λόγια και τις πράξεις του»

Blavatsky Collected Writings, Volume 14  p,137-142

«Σύμφωνα με τους ηλιακούς μήνες των οποίων η διάρκεια είναι τριάντα ημερών, όλα τα αξιοσημείωτα γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης συνέβησαν κατά τις ημέρες των ισημεριών και των ηλιοστασίων. Όπως, για παράδειγμα, οι ιδρύσεις και οι αφιερώσεις των ναών και των βωμών (και η χειροτονία της Σκηνής του Μαρτυρίου)

«Τις ίδιες μέρες, συνέβησαν τα πιο αξιόλογα γεγονότα της Καινής Διαθήκης. Όπως ο Ευαγγελισμός, η γέννηση, η ανάσταση του Χριστού και η γέννηση του Ιωάννη του Βαπτιστή. Και έτσι μαθαίνουμε ότι όλες οι αξιοσημείωτες εποχές της Καινής Διαθήκης είχαν καθιερωθεί πολύ πριν από την Παλαιά Διαθήκη, ξεκινώντας με την ημέρα που ακολουθεί το τέλος της Δημιουργίας, που ήταν η ημέρα της εαρινής ισημερίας.

Κατά τη σταύρωση, τη 14η ημέρα του Νισάν, ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης είδε, στην Αιθιοπία, μια έκλειψη ηλίου, και είπε, «Τώρα ο Κύριος (Ιεχωβά) για κάτι υποφέρει». Ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς στις 22 Μαρτίου, 17η του Νισάν, Κυριακή, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, δηλαδή το Πάσχα ή κατά την ημέρα που ο ήλιος δίνει νέα ζωή στη γη.

Η φράση του Ιωάννη του Βαπτιστή «Αυτός πρέπει να αυξήσει, αλλά εγώ να ελαττώσω», αποδεικνύει, όπως βεβαιώνουν οι πατέρες της εκκλησίας, ότι ο Ιωάννης γεννήθηκε κατά τη μεγαλύτερη ημέρα του έτους, και ο Χριστός που ήταν έξι μήνες νεώτερος, κατά τη μικρότερη, – 22α Ιουνίου και 22α Δεκεμβρίου αντίστοιχα, στα ηλιοστάσια.

Αυτό δείχνει, όπως και σε μια άλλη φάση, ότι ο Ιωάννης και ο Ιησούς συνόψιζαν την ιστορία του ίδιου ήλιου, κάτω από διαφορετικές όψεις ή περιστάσεις. Με την μια περίσταση να ακολουθεί την άλλη, κατ’ ανάγκη, η φράση που συναντάμε στον Λουκά ix, 7, όχι μόνο δεν ήταν άνευ σημασίας, αλλά ήταν αληθινό αυτό «που λεγόταν από κάποιους ότι (στον Ιησού) ο Ιωάννης αναστήθηκε εκ νεκρών». (Και αυτή η άποψη εξηγεί γιατί η ζωή του Απολλώνιου του Τυανέα, γραμμένη από τον Φιλόστρατο, είχε τόσο επίμονα φυλαχτεί από το να μεταφραστεί και να την μάθει ο κόσμος. Όσοι  την μελέτησαν από το πρωτότυπο αναγκαστικά σχολίασαν ότι είτε η Ζωή του Απολλώνιου είχε αντιγραφεί από την Καινή Διαθήκη είτε ότι οι αφηγήσεις της Καινής Διαθήκης είχαν αντιγραφεί από τη Ζωή του Απολλώνιου, εξαιτίας της ολοφάνερης ομοιότητας των αφηγήσεων.

Η εξήγηση είναι αρκετά απλή, όταν λάβουμε υπ’ όψη μας  ότι τα ονόματα Ιησούς, Απολλώνιος ή Απόλλων, είναι ονόματα που αποδίδονται όλα στον επουράνιο ήλιο.  Και, επομένως,  η ιστορία του ενός, ως προς τα ταξίδια του δια μέσου των σημείων του Ζωδιακού, με τις προσωποποιήσεις  των δοκιμασιών, των θριάμβων και των θαυμάτων του, δεν θα μπορούσε παρά να είναι η ιστορία του άλλου, εκεί όπου θα  υπήρχε μια διαδεδομένη, κοινή μέθοδος περιγραφής αυτών των προσωποποιημένων ταξιδιών…

Η περίπτωση του Ιησού καλύπτει την ίδια δυνατότητα αναφορικά με όλους τους Αντέπτ και Αβατάρ – όπως τον Βούδα, τον Σαμκαρατσάρυα, τον Κρίσνα, κλπ – όλα αυτά τα μεγάλα και ιστορικά πρόσωπα για τους οπαδούς τους και τις χώρες τους, όπως είναι τώρα ο Ιησούς της Ναζαρέτ  για τους Χριστιανούς και σε τούτη τη χώρα. Αλλά υπάρχει κάτι περισσότερο στην παλιά φιλολογία των πρώτων αιώνων. Ο Ιάμβλιχος έγραψε τη βιογραφία του μεγάλου Πυθαγόρα. Αυτή μοιάζει τόσο πολύ με τη ζωή του Ιησού ώστε μπορεί να θεωρηθεί παρωδία. Ο Διογένης ο Λαέρτιος και ο Πλούταρχος εξιστορούν τη ζωή του Πλάτωνα με έναν παρόμοιο τρόπο…

Αυτό το «μυστήριο», γιατί είναι πράγματι μυστήριο για εκείνους που, όντας αμύητοι, δεν μπορούν να βρουν το κλειδί της ομοιότητας ανάμεσα στις ζωές του Πυθαγόρα, του Βούδα, του Απολλώνιου, κλπ – αποτελεί κάτι το φυσιολογικό για όσους γνωρίζουν ότι όλοι αυτοί οι μεγάλοι χαρακτήρες ήταν Μυημένοι της ίδιας σχολής. Γι’ αυτούς δεν υπάρχει ούτε «παρωδία» ούτε «αντιγραφή» του ενός από τον άλλον. Γι’ αυτούς είναι όλοι «αυθεντικοί» παρουσιασμένοι έτσι ώστε να εκπροσωπούν  το ίδιο ακριβώς  θέμα: τη μυστική αλλά και συγχρόνως τη δημόσια ζωή των Μυημένων που στάλθηκαν στον κόσμο  για να σώσουν τμήματα της ανθρωπότητας, αν δεν μπορούσαν  να τη σώσουν ολόκληρη. Επομένως,  το ίδιο πρόγραμμα ισχύει για όλους. Αφορά την «άσπιλη προέλευση» για τον καθένα, που έχει σχέση με τη «μυστική γέννησή» τους στη  διάρκεια του μυστηρίου της Μύησης, και που την  δέχτηκαν στην κυριολεξία της τα πλήθη με την ενθάρρυνση του καλύτερα πληροφορημένου αλλά φιλόδοξου κλήρου. Έτσι η μητέρα εκάστου εξ αυτών θεωρείτο παρθένα, που συνέλαβε τον γιό της κατευθείαν με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος του Θεού.. Και οι Γιοί, επομένως, ήταν οι «Γιοί του Θεού», αν και πραγματικά, κανείς τους δεν είχε μεγαλύτερο δικαίωμα σε μια τέτοια αναγνώριση από τους υπόλοιπους αδελφούς Μυημένους, γιατί δεν ήταν όλοι – όσον αφορά τις μυστικές ζωές τους – παρά εκείνοι   «που συνόψιζαν την ιστορία του ίδιου Ήλιου», αποτελώντας μια  σύνοψη που είναι ένα ακόμη μυστήριο μέσα στο Μυστήριο. Οι βιογραφίες των εξωτερικών προσωπικοτήτων που φέρουν τα ονόματα τέτοιων ηρώων είναι ανεξάρτητες από τις ιδιωτικές ζωές των ηρώων, όντας μόνο τα μυστικά αρχεία των δημοσίων και παράλληλων μαζί εσωτερικών ζωών τους, ως Νεόφυτων και Μυημένων. Έτσι εμφανίζεται η ομοιότητα στην παρουσίαση των αντίστοιχων βιογραφιών τους.

Από καταβολής της ανθρωπότητας, ο Σταυρός ή ο Άνθρωπος, με τα χέρια του τεντωμένα οριζόντια, τυποποιώντας την κοσμική του προέλευση, ήταν συνδεδεμένος με την ψυχική του φύση και τους αγώνες που οδηγούν στη Μύηση. Αλλά ,  άπαξ και επισημανθεί ότι α) κάθε αληθινός Αντέπτ είχε, και ακόμη έχει, να περάσει δια μέσου επτά ή δώδεκα δοκιμασιών της Μύησης, που συμβολίζονται με τους δώδεκα άθλους του Ηρακλή, β)) ότι η ημέρα της πραγματικής του γέννησης θεωρείται αυτή που γεννιέται στον πνευματικό κόσμο, η πραγματική του ηλικία μετριέται από την ώρα της δεύτερης γέννησής του, που τον κάνει διπλογεννημένο, ένα Dvija ή Μυημένο, αυτή τη μέρα πράγματι γεννιέται από έναν θεό και  από μια παρθένα μάνα και γ) ότι οι δοκιμασίες όλων αυτών των προσωπικοτήτων είναι φτιαγμένες να αντιστοιχούν με την Εσωτερική σημασία των μυητικών τελετών – που όλες αντιστοιχούσαν στα δώδεκα σημεία του Ζωδιακού – τότε, ο καθένας θα καταλάβει το νόημα των ταξιδιών όλων αυτών των ηρώων διαμέσου των σημείων του Ηλίου στον Ουρανό. Και ότι  σε κάθε ατομική περίπτωση αποτελούν μια προσωποποίηση των «δοκιμασιών, των θριάμβων και των θαυμάτων» ενός Αντέπτ, πριν  και μετά τη Μύησή του. Όταν όλα αυτά εξηγηθούν στο πλατύ κοινό, τότε επίσης το μυστήριο όλων αυτών των ζωών, που μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους ώστε η ιστορία του ενός μοιάζει να είναι η ιστορία του άλλου, και τανάπαλιν, θα γίνει κατανοητό μαζί με όλα τα άλλα.

Ας δούμε για παράδειγμα τους θρύλους – γιατί όλα αυτά είναι θρύλοι για εξωτερικούς λόγους, άσχετα αν αμφισβητούνται κάποτε – που αφορούν τη ζωή του Κρίσνα, του Ηρακλή, του Πυθαγόρα, του Βούδα, του Ιησού, του Απολλώνιου, του Chaitanya. Σε επίπεδο εγκόσμιας ζωής, οι βιογραφίες τους, εάν ο συγγραφέας τους δεν ανήκει στον κύκλο, διαφέρουν σημαντικότατα από όσα διαβάζουμε γι’ αυτούς σε αφηγήσεις που διασώζονται σχετικά με τη μυστικιστική ζωή τους.

Εντούτοις, όσο κι αν είναι συγκεκαλυμμένες και κρυμμένες από το βλέμμα των αμύητων, τα κύρια χαρακτηριστικά αυτών των ζωών θα αποδειχθεί ότι έχουν κοινά σημεία.

Καθένας από αυτούς τους χαρακτήρες παρουσιάζεται ως Σωτήρας που συνελήφθη με θεία μεσολάβηση, του απονέμεται δηλαδή ένας τίτλος που απονέμεται σε θεότητες, μεγάλους βασιλείς και ήρωες. Καθένας από αυτούς, είτε στη γέννησή του είτε αργότερα, διώκεται και απειλείται με θάνατο (χωρίς ποτέ να σκοτώνεται) από μια δύναμη που τον αντιστρατεύεται (τον κόσμο της Ύλης και της Ψευδαίσθησης), είτε αυτή η δύναμη λέγεται βασιλιάς Κάμσα, βασιλιάς Ηρώδης ή βασιλιάς Μάρα (η Δύναμη του Κακού).

Όλοι υποβάλλονται σε πειρασμούς, καταδιώκονται και τελικά θεωρούνται ότι θανατώνονται στο τέλος της Μυητικής τελετουργίας δηλαδή ως προς τη φυσική τους προσωπικότητα από την οποία απαλλάσσονται για πάντα μετά την πνευματική τους «ανάσταση» ή «γέννηση». Και έχοντας φτάσει σε ένα τέλος με αυτόν τον βίαιο θάνατο, όλοι κατεβαίνουν στον Κάτω Κόσμο, στην Άβυσσο ή στην Κόλαση – στο Βασίλειο των Πειρασμών, της Λαγνείας και της Ύλης, επομένως του Σκότους, από όπου επιστρέφουν έχοντας ξεπεράσει την «κατάσταση του Χριστού», δοξάζονται και γίνονται «Θεοί».

Επομένως, δεν πρέπει να αναζητηθεί η μεγάλη τους ομοιότητα στην καθημερινή τους ζωή αλλά στην εσώτερη κατάστασή τους και στα πιο σημαντικά γεγονότα της διαδρομής τους ως θρησκευτικών δασκάλων. Όλα αυτά συσχετίζονται και εδραιώνονται σε αστρονομική βάση που συγχρόνως λειτουργεί και ως βάση των διαβαθμίσεων και των δοκιμασιών της Μύησης: η κάθοδος στο βασίλειο του Σκότους και της Ύλης, για τελευταία φορά, για να αναδυθούν από αυτό ως «Ήλιος της Δικαιοσύνης», είναι η πιο σημαντική από αυτές τις διαβαθμίσεις και δοκιμασίες και απαντάται στην ιστορία όλων των Σωτήρων – από τον Ορφέα και τον Ηρακλή μέχρι τον Κρίσνα και τον Χριστό.

Ο Ορφέας ψάχνει να βρει στο βασίλειο του Πλούτωνα την Ευρυδίκη, τη χαμένη του Ψυχή. Ο Κρίσνα κατεβαίνει στην κόλαση και διασώζει τους 6 αδελφούς του, ο ίδιος αποτελώντας την έβδομη Αρχή. Πρόκειται για μια ευδιάκριτη αλληγορία που δηλώνει ότι αυτός γίνεται ο «τέλειος Μυημένος», με τις 6 Αρχές να συγχωνεύονται στην έβδομη. Ο Ιησούς κατεβαίνει στο βασίλειο του Σατανά για να σώσει την ψυχή του Αδάμ, σύμβολου της υλικής ανθρωπότητας.

Όλα αυτά είναι αλληγορικά και μυστικιστικά και όμως είναι τέλεια κατανοητά και απλά για οποιονδήποτε μελετητή του Ανατολικού Αποκρυφισμού, ακόμα κι αν δεν έχει εμβαθύνει στα Μυστήρια της Μύησης. Στο δικό μας αντικειμενικό Σύμπαν της Ύλης και του ψεύτικου φαίνεσθαι, ο Ήλιος είναι το πιο ταιριαστό έμβλημα της ζωοδότρας ευεργετικής Θεότητας. Στον υποκειμενικό, χωρίς όρια Κόσμο του Πνεύματος και της Πραγματικότητας, το υπέρλαμπρο ουράνιο σώμα έχει μια άλλη μυστικιστική σημασία που δεν είναι δυνατόν να εξηγηθεί στην ολότητά της στον πολύ κόσμο.

Οι αποκαλούμενοι «ειδωλολάτρες» Πάρσοι και Ινδοί είναι σίγουρα πιο κοντά στην αλήθεια ως προς την ευλάβεια τους προς τον Ήλιο από ό,τι με ευκολία τείνει να πιστεύει  τώρα εκείνο το ψυχρό κοινό που πάντα αναλύει κι άλλο τόσο πάντα πέφτει σε πλάνη.

Στους Θεόσοφους, που μόνον αυτοί είναι σε θέση να καταλάβουν το νόημα, μπορεί να λεχθεί ότι η Ήλιος είναι η εξωτερική εκδήλωση της Έβδομης Αρχής του Πλανητικού μας Συστήματος, ενώ η Σελήνη είναι η Τέταρτη Αρχή του, που λάμποντας μέσα στη δανεική φορεσιά του κυρίου της, αντικατοπτρίζει κάθε παθιασμένη παρόρμηση και κακόβουλη επιθυμία του ακατέργαστα υλικού σώματός της, της Γης. Όλος ο κύκλος της Μαθητείας και της Μύησης  καθώς και όλα τα μυστήριά του συνδέονται και ακολουθούν  αυτά τα δύο και τους Επτά Πλανήτες. Η πνευματική διόραση πηγάζει από τον Ήλιο. Όλες οι ψυχικές καταστάσεις, οι ασθένειες ακόμα και η τρέλα προέρχονται από τη Σελήνη.

Ακόμα και στα δεδομένα  της Ιστορίας  – της οποίας τα συμπεράσματα έχουν σημαντικά λάθη ενώ οι βάσεις συλλογισμού που χρησιμοποιεί είναι σωστότατες– υπάρχει μια εκπληκτική συμφωνία ανάμεσα στους «θρύλους» κάθε Ιδρυτή μιας Θρησκείας (όπως, επίσης, στο τελετουργικό και στα δόγματα όλων) και στα ονόματα και τις πορείες των αστερισμών που οδηγούνται από τον Ήλιο. Αυτό, ωστόσο, δεν συνεπάγεται ότι τόσο οι Ιδρυτές όσο και οι Θρησκείες τους θα έπρεπε να είναι οι μεν μύθοι και οι δε δεισιδαιμονίες. Όλα ανεξαιρέτως αποτελούν διαφορετικές εκδοχές του ίδιου φυσικού αρχέγονου Μυστηρίου πάνω στο οποίο βασίστηκε η Σοφία-Θρησκεία και πλαισίωσαν  στην εξέλιξή τους οι Αντέπτ της.

Facts Underlying Adept Biographies

Blavatsky Collected Writings, Volume 14  p,137-142