Το Καθήκον

/Το Καθήκον
Το Καθήκον2017-03-27T13:56:07+00:00

Το Καθήκον

Αθήνα, 3 Οκτωβρίου 2016

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ


Καθήκον είναι, αυτό που χρωστάμε στην Ανθρω­πότητα, στους συνανθρώπους μας, στον πλησίον μας, στην οικογένειά μας και ιδιαίτερα αυτό που χρωστάμε στους πιο φτωχούς και πιο δυστυχισμένους από μας. Είναι ένα χρέος που, αν δεν το ξεπληρώσουμε σε αυτή τη ζωή, τότε στην επόμενη ενσάρκωσή μας θα βρεθούμε πνευματικά χρεωκοπημένοι και ηθικά καταρρακωμένοι.  Η Θεοσοφία είναι η πεμπτουσία του καθήκοντος.

….. η φιλοσοφία µας διδάσκει ότι ο σκοπός της εκτέλεσης των καθηκόντων µας πρώτα έναντι όλων των άλλων και τελευταία έναντι του εαυτού µας δεν είναι η κατάκτηση της προσωπικής µας ευτυχίας αλλά της ευτυχίας των άλλων. Κάνουµε το σωστό χάριν του σωστού, όχι αποβλέποντας σε ό,τι µπορεί να µας αποφέρει. Η ευτυχία ή µάλλον η ικανοποίηση µπορεί πράγµατι να είναι επακόλουθο της εκπλήρωσης ενός χρέους αλλά δεν είναι, ούτε πρέπει να είναι το κίνητρο.

…… Η σύγχρονη ηθική είναι πολύ ωραία όταν τη δια­βάζει κανείς ή όταν ακούει τέτοιες συζητήσεις. Τί αξία,  όμως, έχουν  τα λό­για, αν δεν μεταφραστούν σε πράξεις; Και τέλος: αν με ρωτάτε πώς αντιλαμβανόμαστε εμείς το Θεοσοφικό καθήκον από πρακτική άπο­ψη και από την άποψη του Κάρμα, σας απαντώ: Το καθήκον μας είναι να πίνουμε και την τελευταία σταγόνα από τo ποτήρι της ζωής χωρίς γκρίνιες, όλο το ποτήρι ό,τι κι αν μας επιφυλάσσει. Να κόβουμε τα τριαντάφυλλα της ζωής μόνο για το άρωμα που σκορπίζουν στους άλλους κι εμείς να αρκούμαστε στα αγκάθια, αν δεν μπορούμε να χαρούμε εμείς οι ίδιοι το άρωμά τους χωρίς να το στερηθεί κάποιος άλλος.

…. Κανένας Θεόσοφος, όμως, δεν έχει το δικαίωμα να λέγεται Θεόσοφος, αν δεν έχει νοιώσει πέρα για πέρα την αλήθεια που λέει ο Καρλάιλ (Carlyle), ότι: «Σκοπός του  ανθρώπου πρέπει να είναι μια πράξη και όχι μια σκέψη, όσο ευγενική κι αν είναι»  – και το να  διαμορφώνει την καθημερινή του ζωή σύμφωνα με αυτήν την αλήθεια. Το να μιλάει για την αλήθεια δεν είναι το ίδιο με το να την εφαρμόζει. Κι όσο πιο όμορφη και σπουδαία ακούγεται, όσο πιο φωναχτά γίνεται λό­γος για την αρετή και το καθήκον αντί να εφαρμόζεται στην πράξη, τόσο περισσό­τερο θα θυμίζει τη Νεκρή Θάλασσα.  Η υποκρισία είναι η πιο αποκρουστική από όλες τις κακίες.

…  Υπό τις σηµερινές κοινωνικές συνθήκες, ιδίως στις λεγόµενες πολιτισµένες χώρες, ερχόµαστε συνεχώς αντιµέτωποι µε το γεγονός ότι πάρα πολλοί άνθρωποι υποφέρουν από εξαθλίωση, φτώχια και ασθένειες. Η φυσική τους κατάσταση είναι άθλια και οι νοητικές και πνευµατικές τους ικανότητες συνήθως βρίσκονται σχεδόν σε κατάσταση ύπνωσης. Αντίθετα, πολλοί άνθρωποι στο άλλο άκρο της κοινωνικής κλίµακας ζουν µέσα σε ανέµελη αδιαφορία, µέσα στα πλούτη και την πολυτέλεια και σε εγωιστική αυτάρκεια. Καµία από αυτές τις δύο µορφές ύπαρξης δεν οφείλεται απλώς στην τύχη. Και οι δύο απορρέουν από τις συνθήκες που περιβάλλουν όσους τις βιώνουν και η παραµέληση του κοινωνικού καθήκοντος της µιας πλευράς συνδέεται στενότατα µε την καθυστερηµένη και ελλιπή ανάπτυξη της άλλης. Στην κοινωνιολογία, όπως και σε κάθε κλάδο γνήσιας επιστήµης, ισχύει ο νόµος της καθολικής αιτιότητας. Η αιτιότητα αυτή, όµως, αναγκαστικά συνεπάγεται, ως λογικό της επακόλουθο, εκείνη την ανθρώπινη αλληλεγγύη στην οποίαν επιµένει τόσο η Θεοσοφία. Αν οι πράξεις του ενός επηρεάζουν τις ζωές όλων, και προς τα εκεί κλίνει η αληθινή επιστήµη, τότε, µόνο αν όλοι οι άνθρωποι γίνουν αδέλφια κι αν όλοι  εφαρµόζουν στην καθηµερινή τους ζωή το αληθινό πνεύµα της αδελφοσύνης, θα επιτευχθεί η πραγµατική ανθρώπινη αλληλεγγύη όπου βρίσκεται η ρίζα της ανύψωσης της φυλής. Αυτή ακριβώς η δράση και η αλληλεπίδραση, αυτή η αληθινή αδελφοσύνη, όπου ο ένας θα ζει για όλους και όλοι θα ζουν για τον έναν, είναι µία από τις θεµελιώδεις Θεοσοφικές αρχές, που πρέπει να υπηρετεί κάθε Θεόσοφος, όχι µόνο διδάσκοντάς την, αλλά και εφαρµόζοντάς την στην ίδια του τη ζωή.

Το χρέος μας απέναντι στην ανθρωπότητα είναι … η πλήρης αναγνώριση ίσων δικαιωμάτων και προνο­μίων για όλους, χωρίς διάκριση φυλής, χρώματος, κοινωνικής θέσης και καταγωγής.
 Κάθε φορά που θίγουμε με οποιοδήποτε τρό­πο τα δικαιώματα του άλλου, είτε ανθρώπου είτε έθνους. Κάθε φορά που δεν αντιμετωπίζουμε τους άλλους με την ίδια δικαιοσύνη, καλοσύνη, το ίδιο ενδιαφέρον ή  την ίδια μακροθυμία που προσδοκούμε  για τον εαυτό μας. Όλα τα  σύγχρονα  πολιτικά συστήματα  βασίζονται αποκλειστικά στη λησμονιά αυτών των δικαιωμάτων και στην πιο βίαιη επιβολή του εθνικού εγωισμού. Οι Γάλλοι λένε: «Κατά τον αφέντη, και ο υπηρέτης του» . Θα έπρεπε να συμπληρώνουν την παροιμία με το  «κατά την εθνική πολιτική, και οι πολίτες».

 Το να προσπαθεί να κάνει κανείς πολιτικές με­ταρρυθμίσεις, χωρίς να έχει πετύχει την αναμόρφωση της αν­θρώπινης φύσης, είναι σα να αδειάζει το καινούριο κρασί σε παλιά μπουκάλια.  Κάντε τους ανθρώπους να νοιώσουν και να αναγνωρίσουν βαθειά μέσα τους, ποιό είναι το πραγματικό, το αληθινό τους καθήκον απέναντι σε όλους, και τότε κάθε παλιά κατάχρηση εξουσίας, κάθε άδικος νόμος της εθνικής πολιτικής, που βασίζεται στην ανθρώπινη, στην κοινωνική ή πολιτική ιδιοτέλεια θα εξαφανιστεί από μόνη της. Είναι ανόητος ο κη­πουρός που πασχίζει να βγάλει τα  ζιζάνια από το μποστάνι του κόβοντας μόνο το πάνω-πάνω τμήμα  αντί να τα ξεριζώσει μια και καλή. Καμιά πολιτική μεταρρύθμιση δεν θα μπορέσει ποτέ να έχει διάρκεια κρατώντας τους ιδιοτελείς ηγέτες που είχε παλιά.»

Ε.Π.Μπλαβάτσκυ

Από το Κλειδί της Θεοσοφίας, Ε.Π.Μπλαβάτσκυ

Τί είναι η Πρακτική Θεοσοφία, Το Καθήκον, κεφ.12ο

  http://www.blavatsky.gr/images/stories/downloads/KeyToTheosophyGR.pdf