Μανασαπούτρας:οι Γιοί του Νου

/Μανασαπούτρας:οι Γιοί του Νου
Μανασαπούτρας:οι Γιοί του Νου2017-03-27T13:54:50+00:00

Μανασαπούτρας:οι Γιοί του Νου

Αθήνα, 27 Οκτωβρίου 2016

Μανασαπούτρας: οι Γιοί του Νου

Ασπασία Παπαδομιχελάκη

Νους είναι ένα όνομα που δίνεται στο σύνολο των καταστάσεων συνειδητότητας οι οποίες ταξινομούνται κάτω από τους όρους Σκέψη, Θέληση και Συναίσθημα. Κατά τη διάρκεια του βαθιού ύπνου, η ιδεοπλασία σταματάει στο φυσικό πεδίο και η μνήμη βρίσκεται σε προσωρινή αδράνεια.

 Έτσι, προς στιγμήν «Νους δεν υπάρχει», γιατί το όργανο μέσω του οποίου το Εγώ εμφανίζει ιδεοπλασία και μνήμη στο υλικό πεδίο, έχει σταματήσει προσωρινά να λειτουργεί. Ένα νοούμενο μπορεί να γίνει φαινόμενο σε οποιοδήποτε πεδίο ύπαρξης, εκδηλωνόμενο απλώς σε αυτό το πεδίο μέσω μιας κατάλληλης βάσης ή φορέα· και κατά τη διάρκεια της μακριάς νύχτας ανάπαυσης, που ονομάζεται Πραλάγια, όταν όλες οι υπάρξεις διαλύονται, ο «ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΣ ΝΟΥΣ» παραμένει σαν μια μόνιμη δυνατότητα νοητικής δράσης, ή σαν εκείνη η αφηρημένη, απόλυτη σκέψη, της οποίας ο νους είναι η συγκεκριμένη, σχετική εκδήλωση. Οι ΑΧ-ΧΙ  (Ντχγιάνι-Τσόχαν) είναι τα συλλογικά πλήθη των πνευματικών όντων —τα Πλήθη των Αγγέλων του Χριστιανισμού, οι Ελοΐμ και οι «Αγγελιαφόροι» των Ιουδαίων— που είναι ο φορέας για την εκδήλωση της θείας ή συμπαντικής σκέψης και θέλησης. Είναι οι Νοήμονες Δυνάμεις που δίνουν και ενεργοποιούν στη Φύση τους «νόμους» της, ενώ οι ίδιες δρουν σύμφωνα με νόμους που έχουν εντυπωθεί, με παρόμοιο τρόπο πάνω τους, από ακόμα ανώτερες Δυνάμεις. Αλλά δεν είναι «οι προσωποποιήσεις» των δυνάμεων της Φύσης, όπως θεωρήθηκε λαθεμένα.

Αυτή η ιεραρχία τωνπνευματικών Όντων, μέσω της οποίας μπαίνει σε δράση ο Συμπαντικός Νους, είναι το στράτευμα —πραγματικά μια «Στρατιά»— το οποίο αντιπροσωπεύει τη μάχιμη δύναμη ενός έθνους και το οποίο αποτελείται από στρατιωτικά σώματα, μεραρχίες, ταξιαρχίες, συντάγματα κ.τ.λ. Το καθένα με την ξεχωριστή του ατομικότητα ή ζωή και την περιορισμένη ελευθερία δράσης και ευθύνης· που το καθένα περιέχεται μέσα σε μια μεγαλύτερη ατομικότητα, στην οποία υποτάσσονται τα δικά του δικαιώματα και που το καθένα περιέχει μέσα του μικρότερες ατομικότητες. 1.

Ανάμεσα στον άνθρωπο και στο ζώο – των οποίων οι Μονάδες (Τζιβά) είναι βασικά ταυτόσημες – υπάρχει μια αδιαπέραστη άβυσσος νοητικότητας και αυτό-συνειδητότητας. Τί είναι ο ανθρώπινος νους στην ανώτερη όψη του, από πού προέρχεται, αν δεν είναι ένα τμήμα της ουσίας – και σε μερικές σπάνιες περιπτώσεις η ίδια η ουσία – ενός ανώτερου Όντος, ενός όντος από κάποιο ανώτερο και θείο πεδίο. Είναι δυνατόν ο άνθρωπος – ένας θεός με ζωική μορφή – να είναι το προϊόν της Υλικής Φύσης  με την εξέλιξη μόνο;  Όπως είναι το ζώο, το οποίο διαφέρει από τον άνθρωπο στο εξωτερικό σχήμα αλλά καθόλου στα υλικά της υλικής υφής του και εμψυχώνεται από την ίδια – αν και ανεξέλικτη – Μονάδα, δεδομένου ότι οι διανοητικές δυνατότητες αυτών των δύο διαφέρουν όσο ο Ήλιος από μια πυγολαμπίδα; Και τί είναι αυτό που δημιουργεί μια τέτοια διαφορά, αν όχι το ότι ο άνθρωπος είναι ένα ζώο συν ένα ζώντα θεό μέσα στο φυσικό του κέλυφος; Ας σταματήσουμε και ας αναρωτηθούμε σοβαρά γι’αυτό, παρά τους παραλογισμούς και τις σοφιστείες τόσο των υλιστικών όσο και των ψυχολογικών σύγχρονων επιστημών. 2

ΜΑΧΑΤ ή ο «Παγκόσμιος Νους» είναι η πηγή του Μάνας. Το Μάνας είναι ΜΑΧΑΤ, δηλαδή ο νους, του ανθρώπου. Το Μάνας ονομάζεται επίσης «Kshetrajna», δηλαδή «ενσαρκωμένο Πνεύμα», γιατί, σύμφωνα με τη φιλοσοφία μας, οι Manasaputrasή «Γιοί του Παγκόσμιου Νου» δημιούργησαν ή μάλλον έφτιαξαν τον σκεπτόμενο άνθρωπο, τον «manu», με την ενσάρκωσή τους στην ανθρωπότητα της Τρίτης Φυλής του Γύρου μας. Το Μάνας, επομένως, είναι το πραγματικά ενσαρκωνόμενο και μόνιμο Πνευματικό Εγώ, η ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ και οι ποικίλες και αναρίθμητες προσωπικότητές μας δεν είναι παρά εξωτερικές του μάσκες.

Ακριβώς πάνω σε αυτή την παραβίαση οικοδομήθηκε το σκληρό και παράλογο δόγμα των «Έκπτωτων Αγγέλων», που αναλύεται στον Τόμο ΙΙ της Μυστικής Δοξασίας. Όλα τα «Εγώ» μας είναι σκεπτόμενες και λογικές οντότητες (Manasaputras) που είχαν ζήσει είτε σε ανθρώπινες είτε σε άλλες μορφές στον προηγούμενο Κύκλο Ζωής (Manvantara) και που το Κάρμα τους ήταν να ενσαρκωθούν στον άνθρωπο αυτού του Κύκλου Ζωής. Στα ΜΥΣΤΗΡΙΑ δίδασκαν ότι επειδή άργησαν να συμμορφωθούν προς αυτόν τον νόμο (ή επειδή «αρνήθηκαν να δημιουργήσουν» σύμφωνα με τα λεγόμενά του Ινδουισμού για τους Kumara και της Χριστιανικής παράδοσης για τον Αρχάγγελο Μιχαήλ), δηλαδή επειδή δεν ενσαρκώθηκαν στην κατάλληλη εποχή, τα σώματα που προορίζονταν γι’ αυτούς έχασαν την αγνότητά τους. (Βλ. Stanzas VIII και IX στο  «Slokas of Dzyan», Τόμ. ΙΙ, Μυστική Δοξασία, σ. 19 και σ.20). Σε αυτό οφείλεται το προπατορικό αμάρτημα των χωρίς νοημοσύνη μορφών και η τιμωρία των Εγώ. Οι αντάρτες  Άγγελοι που καταβαραθρώθηκαν στην Κόλαση είναι απλούστατα αυτά τα αγνά Πνεύματα

ή τα Εγώ που φυλακίστηκαν  μέσα σε σώματα ακάθαρτης ύλης, δηλαδή μέσα στη σάρκα . 3

«Οι Γιοί του ΜΑΧΑΤ είναι οι εμψυχωτές του ανθρώπινου Φυτού. Αυτοί είναι τα Ύδατα που πέφτουν πάνω στο ξερό έδαφος της κρυμμένης ζωής και ο Σπινθήρας που ζωοποιεί το ανθρώπινο ζώο. Αυτοί είναι οι Κύριοι της αιώνιας Πνευματικής Ζωής… Στην αρχή (στη Δεύτερη Φυλή) μόνο μερικοί από τους Κυρίους εμφύσησαν την ουσία τους μέσα στους Μανούσγια(ανθρώπους) και μερικοί έμειναν στον άνθρωπο.»

Αυτό δείχνει ότι δεν έγιναν όλοι οι άνθρωποι ενσαρκώσεις των «θείων Επαναστατών» αλλά μόνο λίγοι. Στους υπόλοιπους η Πέμπτη αρχή τους απλώς εμψυχώθηκε από τον σπινθήρα που ρίχτηκε μέσα της, πράγμα που ευθύνεται για τη μεγάλη διαφορά των νοητικών ικανοτήτων ανθρώπων και φυλών.

Έτσι μιλώντας αλληγορικά, αν οι «γιοί του Μάχατ» δεν είχαν υπερπηδήσει τους ενδιάμεσους κόσμους στην παρόρμησή τους για νοητική ελευθερία, τότε ο ζωώδης άνθρωπος ποτέ δεν θα μπορούσε να ανυψωθεί απ’αυτή τη γη και να πετύχει τον έσχατο σκοπό του μέσω αυτοπροσπάθειας. Το κυκλικό προσκύνημα θα έπρεπε να εκτελείται μέσα απ’όλα τα πεδία ύπαρξης ημι-ασυνείδητα, αν όχι τελείως ασυνείδητα, όπως στην περίπτωση των ζώων. Ακριβώς εξαιτίας αυτής της επανάστασης της νοητικής ζωής ενάντια στην άκαμπτη αδράνεια του καθαρού πνεύματος, είμαστε αυτό που είμαστε: αυτοσυνείδητοι, σκεπτόμενοι άνθρωποι, με τις ικανότητες και τις ιδιότητες των Θεών μέσα μας για το καλό όσο και για το κακό. Επομένως, οι ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ είναι οι σωτήρες μας. Ο φιλόσοφος ας συλλογιστεί βαθιά πάνω σ’αυτό και θα ξεκαθαρίσει περισσότερα από ένα μυστήρια. Μόνο με την ελκτική δύναμη των αντιθέτων, αυτά τα δύο αντίθετα – Πνεύμα και Ύλη – μπορούν να παγιωθούν στη Γη και, λιωμένα στο πυρ της αυτοσυνείδητης εμπειρίας και του πόνου, να βρεθούν παντρεμένα στην Αιωνιότητα. Αυτό θα αποκαλύψει το νόημα πολλών μέχρι τώρα ακατανόητων αλληγοριών οι οποίες αποκαλούνταν ανόητα «παραμύθια». 4

Σημειώσεις:

1. (ΜΔ Ι,38, Στάντζα Ι

2 (Μυστική Δοξασία ΙΙ, 81

3. Κλειδί σ.135-136-138, υπ.31-32

4.  Μυστική Δοξασία, ΙΙ, 103