Ο Νόμος του Κάρμα: η ασπίδα της ενότητας της Ζωής και της αδελφότητας των ανθρώπων

/Ο Νόμος του Κάρμα: η ασπίδα της ενότητας της Ζωής και της αδελφότητας των ανθρώπων
Ο Νόμος του Κάρμα: η ασπίδα της ενότητας της Ζωής και της αδελφότητας των ανθρώπων2017-03-27T13:49:07+00:00

Ο Νόμος του Κάρμα: η ασπίδα της ενότητας της Ζωής και της αδελφότητας των ανθρώπων

Αθήνα, 11 Νοεμβρίου 2016

Ο  Ν Ο Μ Ο Σ  ΤΟΥ  Κ Α Ρ Μ Α

Η ΑΣΠΙΔΑ  ΤΗΣ  ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ  ΖΩΗΣ

ΚΑΙ

ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

 

 

      Ασπασία Παπαδομιχελάκη

 

 Η Αρμονία είναι η κατάσταση που υπάρχει όταν η Ζωή ταυτίζεται με τη Θεία Σκέψη και  η πραγμάτωσή της  στην αντικειμενικότητα αποτελεί τον στόχο της εξέλιξης. Ο νόμος της Αρμονίας ή του Κάρμα, προσδιορίζεται από την Ε.Π.Μπλαβάτσκυ ως  ο  ύψιστος νόμος του Σύμπαντος, η πηγή, η προέλευση και η βάση όλων των άλλων νόμων. Και λέει ότι «είναι ο αόρατος και άγνωστος νόμος που προσαρμόζει με σοφία,  ευφυϊα και δικαιοσύνη κάθε αποτέλεσμα στην αιτία του».  Δεν υπάρχει αποτέλεσμα δίχως αιτία και αιτία δίχως αποτέλεσμα. Ο νόμος αυτός λειτουργεί αιώνια, απαράλλακτα και απαραβίαστα και αντιπροσωπεύει την ίδια τη Θεότητα.

Αν ο άνθρωπος καταστρέφει την αρμονία στο σύμπαν και στον εαυτό του, θα πρέπει ο ίδιος να την αναπροσαρμόσει στην αρχική της θέση. Ο νόμος του Κάρμα ούτε τιμωρεί ούτε ανταμείβει. Μόνον εμείς ανταμείβουμε ή τιμωρούμε τους εαυτούς μας ανάλογα με το αν λειτουργούμε σε συμφωνία με τον νόμο της δικαιοσύνης και της αγάπης, της συνύπαρξης και της ενότητας ή όχι. Ο νόμος απλά προσαρμόζει τα αποτελέσματα προς τις αιτίες που προκλήθηκαν από τον άνθρωπο ώστε να επανέλθει η αταξία στην τάξη και η δυσαρμονία στην αρμονία.

Κατά τους Πυθαγόρειους η νομοτέλεια της κοσμικής δικαιοσύνης που διέπει το φυσικό σύμπαν έχει μαθηματική διάρθρωση, εκφράζει δηλαδή άκαμπτη μαθηματική αναλογία. Και αυτή η μαθηματική ακαμψία αποκαλύπτει την ουσία και την έννοια της Δικαιοσύνης.
Δίκαιο, κατά τον κοινωνικό νομοθέτη, είναι εκείνο που ρυθμίζει την κοινωνική ζωή κατά τρόπο «ετερόνομο», «επιτακτικό» και «εξαναγκαστικό».
Κατά τον Θείο Νομοθέτη,  Δικαιοσύνη είναι η ισορροπία ανάμεσα στην αιτία και το αποτέλεσμά της. Αυτό είναι Αρμονία και υπάρχει όσο η Θεότητα βρίσκεται στον Υποκειμενισμό της ή όσο δεσπόζει η ομοιογένεια.

Όταν η Συμπαντική Συνειδητότητα εξέρχεται στη διαδικασία της ετερογένειας ή του γίγνεσθαι, τότε επέρχεται δυσαρμονία και ανισορροπία εξαιτίας των δύο πόλων που είναι ομοιογένεια και ετερογένεια, πνεύμα και ύλη, καλό και κακό. Πάνω απ΄αυτές τις δύο αντιθέσεις υπάρχει ένας τρίτος παράγοντας για να τις ενώνει. Αυτός ο τρίτος παράγοντας είναι ο ΝΟΜΟΣ και μάλιστα ο Νόμος του Κάρμα ή της Δικαιοσύνης. Ο Νόμος είναι η έκφραση της Θείας Σκέψης και είναι το μέσο που επιβάλλει και επιτηρεί την αρμονία στη διεκπεραίωση του Εξελικτικού Σχεδίου. (Δικαιοσύνη – Καλό-Κακό)

 Η Παγκόσμια Συνειδητότητα από την οποία πηγάζουν οι ψυχές είναι δικαιοσύνη, συμπόνια, ενότητα και αδελφότητα. Κάθε δράση αντίθετη προς αυτές τις αρχές που είναι εγωστρεφής, χωριστική, κι επομένως άδικη,  διασαλεύει τη θεία αρμονία. Ο νόμος του Κάρμα ή της Αρμονίας εξισορροπεί το αποτέλεσμα της κάθε δράσης, με μια άλλη δράση, είτε ανταμοιβής είτε τιμωρίας. Το κάρμα είναι το αποτέλεσμα μιας ηθικής ή όχι σκέψης και δράσης. Ο όρος κάρμα είναι σανσκριτικός  και σημαίνει το αποτέλεσμα της πράξης, από το κρι- που σημαίνει πράττω και το –μα που είναι το αποτέλεσμα.  Στην καρδιά του Νόμου στέκουν η Δικαιοσύνη και το Ήθος, που σημαίνει «δράση για το σύνολο» και όχι για το «προσωπικό εγώ».

Το Κάρμα μας τιμωρεί για σφάλματα, αλλά και μας καθοδηγεί για το καλό μας στα ανώτερα ύψη τελειότητας, μέσα από την πειθαρχία, την ανάπαυση και ανταμοιβή. Είναι ένας νόμος τόσο περιεκτικός στη δράση του που αγκαλιάζει ταυτόχρονα και τη φυσική και την ηθική μας ύπαρξη.

 «Το Κάρμα είναι μια λέξη με πολλά νοήματα και έχει έναν ειδικό όρο σχεδόν για καθεμιά από τις όψεις της. Σαν συνώνυμο του αμαρτήματος σημαίνει την εκτέλεση μιας πράξης για την επίτευξη ενός σκοπού κοσμικής και επομένως εγωιστικής επιθυμίας, η οποία δεν μπορεί παρά να είναι επιβλαβής για κάποιον άλλο. Το Κάρμα είναι η δράση, η Αιτία και το Κάρμα πάλι είναι «ο νόμος της ηθικής αιτιότητας», το αποτέλεσμα μιας πράξης που δημιουργήθηκε εγωιστικά, ενώ αντίθετα ο μεγάλος νόμος της αρμονίας βασίζεται στον αλτρουϊσμό.» (1)

Ο κόσμος όπως και ο άνθρωπος υπάρχουν διαμέσου τριών καταστάσεων συνειδητότητας: πνευματική, νοητική και φυσική ή πνεύμα, νους και σώμα. Από τις τρείς  καταστάσεις, η ανώτερη η πνευματική αν και απ’αυτήν μοιράζεται η ζωή, δεν υπόκειται στον νόμο του κάρμα. Τούτο συμβαίνει γιατί είναι έξω από τη δράση, είναι στην παρατήρηση της δράσης. Το νοητικό και φυσικό τμήμα της ζωής είναι αυτό που υπόκειται στο Κάρμα, επειδή αυτό δρα. Κάθε δράση που γίνεται για την ικανοποίηση του προσωπικού Εγώ φέρνει αποτελέσματα τα οποία για να εξουδετερωθούν θα πρέπει να γίνουν δράσεις από το ίδιο το Εγώ που τα προκάλεσε, τέτοιες ώστε να επαναφέρουν ισορροπία και αρμονία. Οι εξισορροπητικές δράσεις θα πρέπει να είναι κατά της χωριστικότητας και υπέρ της αδελφότητας. Είναι η κατάλυση της χωριστικότητας που θα φέρει την αρμονία μεταξύ των ανθρώπων.

Η αδιάκοπη παρουσία ανάμεσά μας κάθε στοιχείου ανταγωνισμού και αντίθεσης είναι η αιτία της διαίρεσης της ανθρωπότητας σε φυλές, έθνη, φύλα, κοινωνίες και άτομα, σε Κάιν και Άβελ, λύκους και πρόβατα.

Ο νόμος του Κάρμα ή ο νόμος της Ηθικής Αιτιότητας αντιπροσωπεύει και στηρίζει την εφαρμογή της Θείας Σκέψης στο σύμπαν. Οι Μεγάλοι Δάσκαλοι στη γη μας, τον ονόμασαν ΑΓΑΠΗ, ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ. Η ζωή ξεκινάει από το ΕΝΑ που γίνεται Πολλά. Όλα ανήκουν στη Μία Αρχή και είναι σταγόνες από τον ωκεανό της Ουσίας Της. Η ατομική βούληση είναι αυτή που κάνει τις διαφορές ανάμεσά μας και οι προσωπικές επιθυμίες που πηγάζουν από την άγνοια όταν το άτομο φοράει το πέπλο της χωριστικότητας.

… το μόνο αντίδοτο για τα κακά της ζωής είναι ενότητα και αρμονία: μια αδελφότητα ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ και αλτρουϊσμός όχι απλώς κατ’όνομα. Η συγκράτηση μιας και μόνο κακής αιτίας, θα συγκρατήσει όχι μόνο ένα, αλλά μια ποικιλία άσχημων αποτελεσμάτων.” (2)

«… Υποστηρίζουμε ακόμη ότι όλες οι οδύνες και όλα τα βάσανα είναι αποτελέσματα έλλειψης αρμονίας και ότι η μόνη και φοβερή αιτία της διαταραχής της αρμονίας είναι ο εγωισμός, σε οποιαδήποτε μορφή κι αν παρουσιάζεται.» (3)

Δεν θα ήταν ‘ανεξιχνίαστοι οι οδοί’ του Κάρμα για τους ανθρώπους, αν εργάζονταν αρμονικά ενωμένοι μεταξύ τους, αντί να προτιμούν τη σύγκρουση και την πάλη…. στα αλήθεια δεν υπάρχει μέσα στη ζωή μας ούτε ένα ατύχημα, ούτε μια δύστυχη μέρα, ούτε μια θλίψη, που η αφορμή της να μη βρίσκεται στις δικές μας πράξεις αυτής ή κάποιας προηγούμενης ζωής. (4)

Από τη φύση του λοιπόν ο νόμος αυτός είναι ισορροπία, αρμονία, δικαιοσύνη, ηθική για τούτο λέγεται και νόμος της Ηθικής Αιτιότητας.

«Όσοι πιστεύουν στο Κάρμα, πρέπει να πιστεύουν στο πεπρωμένο που κάθε άνθρωπος από τη γέννησή του μέχρι τον θάνατο υφαίνει γύρω του, νήμα προς νήμα, όπως η αράχνη υφαίνει τον ιστό της. Το πεπρωμένο αυτό διευθύνει η ουράνια φωνή του αόρατου πρωτότυπου που βρίσκεται έξω από μας, ή από τον εσωτερικό μας αστρικό άνθρωπο. Αυτός είναι στενότερα συνδεδεμένος μαζί μας, και πολύ συχνά γίνεται ο κακός δαίμονας της ενσαρκωμένης οντότητας που ονομάζεται άνθρωπος. Και οι δύο οδηγούν τον εξωτερικό άνθρωπο, ένας όμως πρέπει να επικρατήσει. Από την αρχή της αόρατης αυτής πάλης προβάλλει ο αυστηρός και αδυσώπητος νόμος της ισορροπίας και παρακολουθεί πιστά όλες τις μεταπτώσεις του αγώνα. Όταν και το τελευταίο νήμα υφανθεί, ο άνθρωπος βρίσκεται τυλιγμένος μέσα στο δίχτυ που ο ίδιος έφτιαξε, υποταγμένος απόλυτα στο πεπρωμένο που ο ίδιος ετοίμασε.» (5) “Στην πραγματικότητα, όμως, δεν υπάρχει ατύχημα στη ζωή μας, κακιά μέρα ή ατυχία που δεν θα μπορούσε να αναχθεί στις δικές μας πράξεις σε αυτή ή σε κάποια άλλη ζωή.”  (6)

 Πολλοί πιστεύουν ότι το προσωπικό κάρμα μπορεί να απαλειφθεί παρακαλώντας και εκλιπαρώντας τον προσωπικό θεό ή τη Δύναμη που επικαλούμαστε. Οι Θεόσοφοι πιστεύουν στην αυστηρή και αμερόληπτη δικαιοσύνη.

Θεωρούν ότι η άγνωστη Παγκόσμια Θεότητα, που αντιπροσωπεύεται από το Κάρμα, είναι μια Δύναμη που δεν μπορεί να κάνει λάθη και, γι’ αυτό, δεν μπορεί να νιώθει ούτε οργή ούτε ελεημοσύνη, μόνο απόλυτη Δικαιοσύνη, που αφήνει κάθε αιτία, μικρή ή μεγάλη, να εξελίσσεται στις αναπόφευκτες συνέπειές της. Η ρήση του Ιησού  «Με οποίον μέτρον μετρείτε θέλει αντιμετρηθή εις εσάς»(Ματθ. Υίί,2) ούτε εκφράζει ούτε υπαινίσσεται οποιαδήποτε ελπίδα για μελλοντικό έλεος ή σωτηρία δια μέσου αντιπροσώπου.

Ο Νόμος διευθετεί τα πράγματα καθώς η Κρίση βασίζεται και στο Έλεος και στη Δικαιοσύνη, που είναι οι δύο πόλοι του Κάρμα. Αυτός είναι ο αλάνθαστος Ρυθμιστής που επηρεάζει σε κάθε ενσάρκωση την ποιότητα της ατομικής ζωής, που καθορίζεται από το σύνολο του καλού και του κακού κατά τις προηγούμενες ενσαρκώσεις.

Κατά τον Βουδδισμό, το Κάρμα είναι εκείνος ο ηθικός πυρήνας (κάθε όντος) που μόνος αυτός επιβιώνει του θανάτου και συνεχίζει να μεταναστεύει ή να επανενσαρκώνεται, κι αυτό σημαίνει απλώς ότι δεν απομένει τίποτα μετά από κάθε προσωπικότητα, παρά μόνο οι αιτίες που προκλήθηκαν από αυτή. Αιτίες που δεν πεθαίνουν ποτέ, δηλαδή που δεν μπορούν να εξαλειφθούν από το σύμπαν έως ότου αντικατασταθούν από τα εύλογα αποτελέσματά τους και, θα λέγαμε, έως ότου σβηστούν από αυτά.

Τέτοιες αιτίες – αν δεν αντισταθμιστούν με τα κατάλληλα αποτελέσματα κατά τη διάρκεια της ζωής του προσώπου που τις προκάλεσε – θα ακολουθήσουν το επαναγεννημένο Εγώ και θα το φτάσουν στην επόμενη ενσάρκωση έως ότου αποκατασταθεί πλήρως μια αρμονία ανάμεσα στις αιτίες και τα αποτέλεσματα. Φυσικά, καμία “προσωπικότητα”- ένα απλό συνονθύλευμα από υλικά άτομα και από ενστικτώδη και νοητικά χαρακτηριστικά – δεν μπορεί να συνεχίσει, ως τέτοια, στον κόσμο του καθαρού Πνέυματος.

Μόνο αυτό που είναι αθάνατο στην ίδια του τη φύση και θείο στην ουσία του, δηλαδή το πνευματικό Εγώ, μπορεί να υπάρχει για πάντα. Και εφόσον το πνευματικό Εγώ είναι αυτό που επιλέγει την προσωπικότητα που θα εφοδιάσει, μετά από κάθε Ντεβαχάν, και που λαμβάνει μέσω αυτών των προσωπικοτήτων τα αποτελέσματα που παράχθηκαν από τα Καρμικά αίτια, είναι, κατά συνέπεια, το πνευματικό Εγώ, εκείνος ο «εαυτός», που αποτελεί τον «ηθικό πυρήνα» που  αναφέρθηκε και το ενσαρκούμενο Κάρμα, «το μόνο που επιβιώνει του θανάτου».

Το Κάρμα είναι ένας ευεργετικός νόμος, απόλυτα ευσπλαχνικός, αδυσώπητα ακριβοδίκαιος, γιατί το αληθινό έλεος δεν είναι εύνοια αλλά αμερόληπτη δικαιοσύνη. «… δεν είναι το Κάρμα που ανταμείβει ή τιμωρεί, αλλά εμείς που ανταμείβουμε ή τιμωρούμε τον εαυτό μας ανάλογα με το αν συνεργαζόμαστε με τη φύση, μέσα από τη φύση και παράλληλα με αυτήν, υπακούοντας στους νόμους από τους οποίους εξαρτάται η Αρμονία ή καταστρατηγώντας τους.»(7)

Σημειώσεις:

  1.       Μ.Δ.ΙΙ 303 υπ.

  2.       Μ.Δ. Ι 644

  3.       Κ.Θ. 8.2.11

  4.       Κ.Θ. 8.2.11

  5.       ΜΔ Ι 639

  6.       ΜΔ Ι 643

  7.       ΜΔ Ι, 643